خداى تعالى مىفرمايد :
« وَ اعْلَمُوا أَنَّ فِيكُمْ رَسُولَ اللَّهِ لَوْ يُطِيعُكُمْ فِي كَثِيرٍ مِنَ الْأَمْرِ لَعَنِتُّمْ وَ لكِنَّ اللَّهَ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَ كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيانَ أُولئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَ ؛
« 1 » بدانيد كه پيامبر ميان شماست ؛ اگر در بسيارى از كارها از [ رأى و ميل ] شما پيروى كند ، قطعا دچار زحمت مىشويد ، ليكن خدا ايمان را براى شما دوستداشتنى گردانيد و آن را در دلهاى شما بياراست و كفر و پليدكارى و سركشى را در نظرتان ناخوشايند ساخت ؛ آنان [ كه چنيناند ] رهيافتگانند » .
نيز مىفرمايد :
« قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ ؛
« 2 » بگو اگر خداى را دوست داريد از من پيروى كنيد تا خدا شما را دوست بدارد و گناهان شما را بر شما ببخشايد » .
پس محبت اولياى الهى موجب اطاعت و فرمانبردارى از ايشان است ؛ چنان كه منفور داشتن دشمنان خداوند ، دورى گزيدن از ايشان و اجتناب از آنان را در پى دارد ؛ و اگر دين اطاعت است ، اساس آن محبت و ميل است و قرآن كريم هيچ قومى را ستايش نكرده است مگر آنكه آنان اولياى خداوند بودهاند و اين حكم شامل هر يك از دوستان صالح خداوند در گذشته و حال مىشود ؛ همانگونه كه قومى را نكوهش نكرده است مگر آنكه ايشان دشمنان خدا بودهاند و به حكم عموم ، خود شامل تمام دشمنان خداوند - از انس و جنّ - تا ابد است و دشمن دوستان خدا دشمن خداست ؛ زيرا دشمن دوست ، دشمن است . پس اگر ابراهيم خليل از آن جهت كه با قلب سليم « 3 » به سوى خدايش راه جسته ، شيعهء نوح معرفى شده است ؛
هامش
- صادق عليه السّلام نيز فرمود : « آن كس كه براى دين ، دوستى و براى دين دشمنى نكند ، ديندار نيست » .
نيز ر . ك : الكافى ، ج 8 ، ص 80 ، شمارهء 35 : فرمايش امام باقر عليه السّلام : « آيا دين جز دوستى است ؟ » و پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود : « تو با آنى كه دوستش دارى » و حديث پيرمرد فرتوت با امام باقر عليه السّلام ( همان ، ص 76 ، شمارهء 30 ) دلالت دارد بر اينكه محبت ملازم طاعت است و نيز در حديث امام سجاد عليه السّلام ( همان ، ص 68 ، شمارهء 24 ) آمده است : « محبوبترين شما نزد خدا نيكوكارترين شما در مقام عمل است » و در آخر نامهء امام صادق عليه السّلام به سعد الخير ( همان ، ص 14 ) آمده است : « كسى كه اگر بداند خداوند دوستش دارد ، خشنود مىشود ، بايد به طاعت خداوند عمل كند و از ما پيروى نمايد » .
( 1 ) . حجرات 49 : 7 .
( 2 ) . آل عمران 3 : 31 .
( 3 ) . در آيه آمده است :« وَ إِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْراهِيمَ إِذْ جاءَ رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ » .صافات 37 : 83 و 84 .