مجهولند ) از هشام بن سنبر دستوائى ( كه يكى از بزرگان حديث نزد اهل سنت است و طيالسى او را پيشواى همگان در حديث مىداند ) « 1 » و او از عمرو بن شمر بن يزيد ( كه در حديث ضعيف است . او كتاب جابر را روايت كرده و در آن افزوده است و بدين جهت احاديث جابر از طريق او مورد شبهه است . « 2 » علامه حلّى مىگويد : « بر هيچيك از روايتهاى او اعتماد نمىكنم » « 3 » ) و او از جابر بن يزيد جعفى ( خود او ثقه بود . ابن الغضائرى مىگويد : « بيشتر راويان از او ضعيف مىباشند » . نجاشى مىگويد :
« جماعتى كه مورد طعن و ضعيفاند از او روايت كردهاند و خود او مختلط بوده است » . علامه مىگويد : « به نظر من بهتر است در آنچه اين گروه از جمله عمرو بن شمر ، از طريق او روايت كردهاند توقف نماييم » « 4 » و به نظر مىآيد فتنهء اين حديث از طرف عمرو بن شمر كه آن را از زبان جابر جعفى جعل كرده پيدا شده است ) و او از سالم بن عبد اللّه بن عمر بن الخطاب ( م 106 ؛ او از فقهاى بزرگ هفتگانهء مدينه بوده است . مادر او دختر يزدگرد از اسيران ايرانى بود كه امير مؤمنان عليه السّلام او را به نكاح عبد اللّه بن عمر و خواهر او را به نكاح فرزند خود حسين عليه السّلام درآورد و على بن الحسين عليه السّلام از او تولد يافته است . خواهر ديگر را به ازدواج محمد بن ابو بكر درآورده و قاسم از او تولد يافت . امام عليه السّلام سرپرستى اين سه خواهر را در اختيار گرفت و آنان را به نكاح اين سه تن درآورد ) . « 5 »
اما اينكه عمرو بن شمر اين حديث را به نوهء عمر نسبت داده ، نوعى شكاندازى و گمراهسازى ديگران است . بقيهء اسنادى كه نورى بر آن تكيه كرده نيز همينگونه است ؛ لذا از تكرار آن خوددارى مىكنيم . بنايى كه بر اين پايههاى سست و لرزان نهاده شده باشد بىارزش است ؛ چنان كه تصريح آشكار به اسامى اهل بيت در كتب عهدين ثابت نشده و ادعاى تصريح هم سخنى دروغين است . شايسته است كسانى چون محدث نورى را كه بخش اعظم عمر خود را در خدمت دين و ترويج ولايت اهل بيت عليهم السّلام به كار گرفتهاند ، از پناه بردن به يهود و استمداد از آنان براى اثبات
هامش
( 1 ) . ابن حجر ، تهذيب التهذيب ، ج 11 ، ص 43 .
( 2 ) . رجال نجاشى ، ج 2 ، ص 132 .
( 3 ) . رجال علامه ، ص 242 .
( 4 ) . جامع الرواة ، ج 1 ، ص 144 .
( 5 ) . تهذيب التهذيب ، ج 3 ، ص 438 .