سوره مرسلات :
إِنَّها تَرْمِي بِشَرَرٍ . . .
صُفْرٌ
: بدرستى كه آن ( آتش دوزخ ) جرقهاى همچون قصر بر مىافكند ، گويى شتران زردوش است . ( آيهء 32 - 33 ) سوره نازعات :
وَ الْأَرْضَ بَعْدَ ذلِكَ دَحاها . . .
أَرْساها :
و زمين را پس از آن ( خلقت آسمانها ) گسترانيد و آب و علف زارش را بيرون آورد و كوهها را استوار ساخت . ( آيهء 30 - 32 ) سوره عبس :
وَ وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْها غَبَرَةٌ :
و چهرههايى كه در آن روز بران تيرگى است . ( آيهء 40 ) سوره مطففين :
خِتامُهُ مِسْكٌ وَ فِي ذلِكَ فَلْيَتَنافَسِ الْمُتَنافِسُونَ وَ مِزاجُهُ مِنْ تَسْنِيمٍ :
جرعه پايانيش مشك است و در آن ( باده رحيق ) همچشمىكنندگان همچشمى مىكنند . و آميزش آن از ( چشمه آب ) تسنيم است . ( آيهء 26 - 27 ) سوره طارق :
خُلِقَ مِنْ ماءٍ دافِقٍ :
( انسان ) از آبى جهنده آفريده شد . ( آيهء 6 ) سوره فجر :
كَلَّا إِذا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا :
نه چنين مىبايد كه مىكنيد ، هرگاه زمين تكه تكه شود . ( آيهء 21 ) سوره قدر :
إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ :
بدرستى كه آن ( قرآن ) را در شب قدر فروفرستاديم . ( آيهء 1 )