سوره الرحمن :
وَ الْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ وَ الرَّيْحانُ :
( در روى زمين است ) دانه با برگ و گياه خوشبوى ( يا روزى ) ( آيهء 12 )
خَلَقَ الْإِنْسانَ مِنْ صَلْصالٍ كَالْفَخَّارِ :
و آدمى را از گل خشك همچون سفال آفريد . ( آيهء 14 )
مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيانِ :
دو دريا را به يكديگر آميخت در حالى كه بهم ديگر برخورد مىكند . ( آيهء 19 )
يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجانُ :
از آن دو ( دريا ) مرواريد و مرجان بيرون مىآيد . ( آيهء 22 )
وَ لَهُ الْجَوارِ الْمُنْشَآتُ فِي الْبَحْرِ كَالْأَعْلامِ :
او راست كشتىهاى جارى در دريا ، همچون كوههاى بزرگ . ( آيهء 24 )
فَإِذَا انْشَقَّتِ السَّماءُ فَكانَتْ وَرْدَةً كَالدِّهانِ :
پس هرگاه آسمان شكافته شود و همچون گلى سرخ ( يا اسب رنگ برنگى ) همانند روغنها مىشود . ( آيهء 37 )
كَأَنَّهُنَّ الْياقُوتُ وَ الْمَرْجانُ :
گويى ايشان ( حوريان ) ياقوت و مرجانند . ( آيهء 58 ) سوره واقعه :
يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدانٌ مُخَلَّدُونَ بِأَكْوابٍ وَ أَبارِيقَ وَ كَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ :
و بر ايشان نوباوگان جاودان گشته با ساغرها و كوزهها و قدحها از ( مى بهشتى ) جارى ، مىگردند . ( آيهء 17 - 18 )
وَ حُورٌ عِينٌ كَأَمْثالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَكْنُونِ :
( و براى ايشان است ) سياه چشمان فراخ چشم ، همانند مرواريد نهفته . ( آيهء 22 - 23 )
لا يَسْمَعُونَ فِيها لَغْواً وَ لا تَأْثِيماً :
در آن ( بهشت ) نه كلام بيهودهاى مىشنوند و نه سخن گناه آفرينى .
( آيهء 25 )
فَشارِبُونَ شُرْبَ الْهِيمِ :
پس ( آن گمراهان تكذيبكننده ) نوشندهاند نوشيدن شتران تشنگى زده . ( آيهء 55 )
هذا نُزُلُهُمْ يَوْمَ الدِّينِ :
اين است در روز جزا منزلگاهشان . ( آيهء 56 ) سوره حديد :
يَوْمَ يَقُولُ الْمُنافِقُونَ وَ الْمُنافِقاتُ لِلَّذِينَ آمَنُوا انْظُرُونا نَقْتَبِسْ مِنْ نُورِكُمْ قِيلَ ارْجِعُوا وَراءَكُمْ فَالْتَمِسُوا