1015 فتراهنّ على مهد له * يختلين الارض و الشّاة يلع
« 29 »
1016 دانيات ما تلبّسن به * واثقات بدماء ان رجع
1017 يلهب الشّدّ اذا أرهقنه * و اذا برّز منهنّ رتع
« 30 »
1018 ساكن القفر اخو دويّة * فاذا ما انس الصوت مصع
و قطامى در تشبيه ناقه خود به گاو وحشى فرارى گفته است : [ از بحر وافر ]
1019 كانّ نسوع رحلى حين ضمّت * حوالب غرّزا و معا جياعا
1020 على وحشيّة خرجت خلوجا * و كان لها طلا طفلا فضاعا
« 31 »
1021 فكرّت عند فيقتها اليه * فألفت عند مرتعه السّباعا
« 32 »
1022 لعبن به فلم يتركن الّا * اهابا قد تمزّق او كراعا
1023 فسافته قليلا ثمّ ولّت * لها لهب تثير به النّقاعا
1024 اجدّ بها النّجاء فاصحبتها * قوائم قلّما اشتكت الظّلاعا
و در اين باب شعر فراوان وجود دارد ، و به پايان نمىرسد جز اين كه به آن پايان داده شود .
و سبب تشبيه در آن آيه - طبق روايتى كه از ابن عباس درباره گفتار خداى - عز و جل - :
فَما لَهُمْ عَنِ التَّذْكِرَةِ مُعْرِضِينَ
« 33 » نقل شده كه : « عن التذكرة معرضين » يعنى :
« معرضين عمّا وعظوا به من القرآن ( : اعراضكنندهاند از موعظه قرآن » ) - اين است
هامش
( 29 ) - در نسخه اصل چنين است اما در المفضليات ( بجاى مهدلة ) مهلته ضبط شده است .
( 30 ) - در نسخه اصل چنين است اما در المفضليات ، ص 197 ( بجاى يلهب ) يرهب ضبط شده است .
( 31 ) - در نسخه اصل چنين است اما در ديوان القطامى ، ص 41 ( بجاى خرجت خلوجا ) خذلت خلوج ضبط شده است .
( 32 ) - در نسخه اصل چنين است اما در ديوان ( بجاى مرتعه ) مربضه ضبط شده و در كتاب سيبويه ، ج 1 ، ص 143 به اين عبارت نقل شده است :فكرت تبتغيه فوافقته * على دمه و مصرعه السّباعا( 33 ) - سورة المدثر ( 74 ) آيهء 49 .