گويندگان و سرايندگان و كسانى كه هيچ انديشه و بيانى ايشان را شكست نمىدهد ، و هيچ بيانى از پايشان در نمىآورد ، از ايشان ( قوم عرب ) اند ، با اين وجود ، عمق معانى قرآن را از نظر مهارت بيان و اقامه دليل و برهان و جامعيّت معانى در نمىيابند ، با وجودى كه دعوت عرب به آوردن مانند قرآن دعوت به امرى بود كه از شأن ايشان بيرون نبود ، و با روش فطرتشان منافات نداشت ، پس طبايع از مقابله با قرآن بازداشته و انديشهها از تقليد آن درمانده ، و زبانها از تكلّم به مانند آن بازگردانيده شد ، و آن است معناى گفتار خداى - تعالى - :
قُلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنْسُ وَ الْجِنُّ عَلى أَنْ يَأْتُوا بِمِثْلِ هذَا الْقُرْآنِ لا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَ لَوْ كانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيراً
« 171 » .
هامش
( 171 ) - سورة الاسراء ( 17 ) آيهء 88 .