بهتر قرار ده و آنچه را كه اينها از من نميدانند ببخش كه تو بر غيبها عالمى و عيبها را پرده پوشى ) .
از علامتهاى ايشان اينست كه : در آنها مىبينى كه در دينش نيرومندى و در نرمخوئيش احتياط و دور انديشى و در يقينش ايمان ، و نسبت به علمش حرص و آزمندى ، و در حال غنى ميانه روى و در عبادتش خشوع و در فقر و نداريش خوبى ، و در شدت و سختى بردبارى و طلب حلال و نشاط در هدايت ، و دورى از طمع وجود دارد ، اعمال صالح انجام ميدهند ولى در ترس و بيمند ، شب كه مىشود همتشان شكر است و صبح كه مىآيد همتشان ذكر است ، شب ميكنند با حذر و صبح ميكنند با فرح و خوشحالى حذر از آنچه كه موجب غفلت است ، و خوشحالى از فضل و رحمتى كه نصيبشان گشته ، اگر نفس در انجام كارى كه بكامش تلخ است چموشى كند ، او نيز از دادن آنچه نفس دوست دارد ابا كند نور چشمش در نعمتهاى زوال ناپذير آخرت است ، و زهدش نسبت به ثواب دنياى فنا پذير ، حلم را به علم ، و گفته را به عمل در آميزد ، آرزويش كوتاه ، لغزشش كم ، دلش لرزان ، نفسش قانع ، خوردنش اندك
مكارم الأخلاق ( فارسي ) — صفحة 501
مساهمون: حسن بن الفضل الطبرسي
ص٥٠١