آيه اى بگذرند كه در آن تشويق است به آن اطمينان و آرامش پيدا ميكنند و طمع مىبندند و جانهاشان از شوق تلطف به آن پر ميگشايد و آنها را نصب عين خود ميدانند ، و چون به آيه اى برسند كه در آن ترس و بيم است گوش دل بدان فرا ميدهند و زفير و شهيق جهنم را در بيخ گوش خود ميدانند ، از كمر ( به ركوع ) خم شده و خداى جبّار عظيم را تمجيد ميكنند و پيشانيها و دستها و زانوها بر زمين مىگذارند ( به سجده ميروند ) ، و از خدا نجات خود را از عذاب ميخواهند .
اما روز : بردبار ، دانشمند ، نيكو ، متقى ميباشند ، ترس از خدا آنها را چون پيكان لاغر ساخته و بيننده چون او را مىبيند بيمار پندارد ولى بيمار نيستند و ميگويند : كه در عقلش خللى آمده ولى امرى بزرگ عقل او را پر خلل ساخته ، از اعمال اندك خشنود نيستند و بسيار آن را زياد نميشمارند ، و خود را همواره متهم ميشمارند ، و از اعمال خود ترسانند ، هر گاه تزكيه و تعريف شوند ترس وجودشان را فرو گيرد ميگويد : من خود را از ديگران بهتر مىشناسم و خدا مرا بهتر مىشناسد ( خداوندا مرا به آنچه ميگويند مؤاخذه مكن ، و از آنچه مردم مىپندارند
مكارم الأخلاق ( فارسي ) — صفحة 500
مساهمون: حسن بن الفضل الطبرسي
ص٥٠٠