امّا در سورهء مباركهء ابراهيم ، آيات قبل ، جهت بيان وصف انسان و سركشى و انحراف او از راه راست ، طرحريزى شده است . در اين مجموعه آيات ، از ويل و عذاب شديد براى كافران ( آنان كه دنيا را بر آخرت ترجيح مىدهند و آنان كه مانع راه خدا گشته ، و دنبال كج كردن آن از روى علم هستند ) شروع نموده و سپس برخورد مداخلهگرايانهء انسان ، در مقابل دعوت انبيا - عليهم السلام - را مطرح مىنمايد ، چنان كه فرمود :
وَ قالَ مُوسى إِنْ تَكْفُرُوا أَنْتُمْ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً فَإِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ حَمِيدٌ * أَ لَمْ يَأْتِكُمْ نَبَؤُا الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ قَوْمِ نُوحٍ وَ عادٍ وَ ثَمُودَ وَ الَّذِينَ مِنْ بَعْدِهِمْ لا يَعْلَمُهُمْ إِلَّا اللَّهُ جاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّناتِ فَرَدُّوا أَيْدِيَهُمْ فِي أَفْواهِهِمْ وَ قالُوا إِنَّا كَفَرْنا بِما أُرْسِلْتُمْ بِهِ وَ إِنَّا لَفِي شَكٍّ مِمَّا تَدْعُونَنا إِلَيْهِ مُرِيبٍ
« 1 » .
بعد ، آيات ادامه پيدا مىكند تا اينكه مىرسد به :
وَ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِرُسُلِهِمْ لَنُخْرِجَنَّكُمْ مِنْ أَرْضِنا أَوْ لَتَعُودُنَّ فِي مِلَّتِنا فَأَوْحى إِلَيْهِمْ رَبُّهُمْ لَنُهْلِكَنَّ الظَّالِمِينَ
« 2 » .
و چند آيهء بعد مىفرمايد :
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللَّهِ كُفْراً وَ أَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دارَ الْبَوارِ
« 3 » .
هامش
( 1 ) يعنى : و موسى گفت : اگر شما و همهء اهل زمين يكمرتبه كافر شويد ، خدا از همه بىنياز است . آيا اخبار بسيارى از پيشينيان شما مانند قوم عاد و ثمود و قوم بعد از آنها كه همه درگذشتند و جز خدا كسى بر احوالشان آگاه نيست ، به شما نرسيده كه پيغمبرانشان آيات و معجزات روشن بر آنها آوردند و آنها ( از تعجب و خشم ) دست به دهان فروبرده مىگفتند كه ما به هر چه شما پيامبران مأمور آن هستيد كافريم و به آنچه شما دعوت مىكنيد ( از خدا ، قيامت ، بهشت و دوزخ ) در همه شك و ترديد داريم . ( ابراهيم : 8 و 9 ) .
( 2 ) يعنى : باز كافران به رسولان پاسخ دادند كه به آيين ما برگرديد و الا البته شما را از شهر و ديار خود بيرون مىكنيم و خدا به آنها وحى فرمود كه غم مخوريد . البته ما ستمكاران را هلاك خواهيم كرد ( ابراهيم : 13 ) .
( 3 ) يعنى : آيا نديدى حال مردمى را كه نعمت خدا را به كفر مبدل ساختند ( خود و ) قوم خود