مثال 2 : آيهء شريفهء : أَ وَ لَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ أَهْلَكْنا مِنْ قَبْلِهِمْ مِنَ الْقُرُونِ يَمْشُونَ فِي مَساكِنِهِمْ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ أَ فَلا يَسْمَعُونَ * أَ وَ لَمْ يَرَوْا أَنَّا نَسُوقُ الْماءَ إِلَى الْأَرْضِ الْجُرُزِ فَنُخْرِجُ بِهِ زَرْعاً تَأْكُلُ مِنْهُ أَنْعامُهُمْ وَ أَنْفُسُهُمْ أَ فَلا يُبْصِرُونَ « 1 » . وجه تناسب و تمكين ، آن است كه چون آيهء اوّلى تذكره و مايهء عبرت آيندگان بود ، تا از گرفتاريهاى پيشينيان و ملتهاى قرون كهن ، عبرت گيرند و نسل حاضر ، در صورتى از عذابها و بلاهاى اقوام پيشين ، عبرت مىگيرند كه در جريان كارها و اعمال و عواقب آنها قرار بگيرند . و روى همين جهت ، ختم آيه با كلمهء « يسمعون » انجام گرفت كه متناسب با عبرت گرفتن و موعظه شدن است . و اما در آيه دوم ، اعتبار و پند گرفتن به وسيلهء يك امر مشهود و ديدنى ، امكان‌پذير بود و لذا به أَ فَلا يُبْصِرُونَ كه با آن تناسب داشت ، ختم شد .