مثال 4 : آيهء شريفهء : وَ آتُوا الْيَتامى أَمْوالَهُمْ وَ لا تَتَبَدَّلُوا الْخَبِيثَ بِالطَّيِّبِ وَ لا تَأْكُلُوا أَمْوالَهُمْ إِلى أَمْوالِكُمْ إِنَّهُ كانَ حُوباً كَبِيراً * وَ إِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تُقْسِطُوا فِي الْيَتامى فَانْكِحُوا ما طابَ لَكُمْ مِنَ النِّساءِ مَثْنى وَ ثُلاثَ وَ رُباعَ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تَعْدِلُوا فَواحِدَةً أَوْ ما مَلَكَتْ أَيْمانُكُمْ ذلِكَ أَدْنى أَلَّا تَعُولُوا « 1 » . آيهء اول ، در مورد بيان پرداختن اموال يتيمان به خودشان ، و مخلوط نكردن اموال آنان با اموال خود ، و تبديل نمودن اموال پاك ، به اموال ناپاك ( حرام ) بود و اينكه اموال يتيمان را همراه اموال خود ، حيف و ميل و مصرف ننمايند ؛ زيرا اين كار از گناهان بزرگ و نابخشودنى است . به دنبال اين دستور ، مؤمنان و مقدسين از ترس گرفتار شدن به حرام ، از تكفل امور يتيمان ، خوددارى مىكردند ؛ زيرا در صورت مراوده و اختلاط به هر صورت اشتباه رخ مىدهد ، و دچار حرام مىشوند . و اين نتيجهء قهرى اختلاط با آنان بود و اين در حالى بود كه جنگهاى پياپى ، شهداى زيادى را از مسلمانان گرفته بود ، و يتيمان فراوانى در مدينه وجود داشت . و تداخل و مسئوليت فراوانى را ايجاب مىنمود و چاره‌اى بايد انديشيده مىشد .