و علا » ؛ زيرا فقط ذات اقدس ربوبى است كه سزاوار همهء حمدهاست و شايسته اين مقام است . و تنها اوست كه تربيت همهء عوالم غيب و شهود را به عهدهء داشته و داراى رحمت واسعه و گسترده و عنايت و توجه فراگير و عالمگير نسبت به بندگان مؤمن خويش است :
الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ * الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
« 1 » .
2 - ايجاد عقيده و باور به روز بازپسين و اينكه تنها پروردگار تعالى منتهى اليه ، مرجع ، ملجأ و پناهگاه بوده و تمامى امور ، به دست اوست . و همگان به سوى او بازمىگردند :
مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ
« 2 » .
3 - معبودى جز او نيست و ملجأ و پناهى جز او نيست . و اين عقيده ( معبود و ملجأ و مأوايى جز او نيست ) همان روح و حقيقت عبادت و خلوص عبوديت است :
إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ
« 3 » .
4 - ايمان و اعتقاد به رسالت و ارسال رسل از جانب حق به سوى همهء خلايق عالم و اينكه انبيا - عليهم السلام - تنها راه منحصربهفردى هستند كه مردمان را به سوى ذات اقدس ربوبى ، رهنمون مىشوند . و تنها وسيلهء منحصر بفرد در نزد قرب پروردگار مىباشند . بنابراين ، شناخت راه و روش انبيا - عليهم السلام - و مرام آنان ، همان شناخت حق و منتهى اليه حق است و لا غير :
اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ * صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ
« 4 » .
هامش
( 1 ) حمد : 1 - 2 .
( 2 ) حمد : 3 .
( 3 ) حمد : 4 .
( 4 ) حمد : 5 - 6 .