آرى در ازناى شب را از چشم دردمندان بايد پرسيد
ترا كه ديده ز خواب خمار باز نيايد * رياضت من شب تا سحر نشسته چه دانى
از سر وچكل چه كوئى آنرا * گز سرويش پا بگل نيست
از دل گفتن ترا چه حاصل * با آنكس كه أهل دل نيست
حديث عشق نداند كسى كه در همه عمر * بسر نكوفته باشد در سرايى را « 1 »
هامش
( 1 ) بيت اوّل وچهارم از غزليّات شيخ سعدى ، ودو بيت وسط از خود اين حقير است .