كنيم و نه آنچه نميدانيم مىپرسيم از هيچ پيشآمدى باك نداريم تا دامنمان را فراگيرد .
مردم چهار دسته هستند : 1 - بعضى تبهكارى مانع آنها نميشود ، مگر خوار و خسته شوند و دچار كمبود مالى گردند .
2 - بعضى با شمشير آخته اعلان شر و بزهكارى ميكنند و با دار و دسته خود ( از هيچ كارى روگردان نيستند ) خود را به هلاكت مىاندازند و دين خويش را بنابودى مىسپارند ، براى زخارف مادى كه در پى آن هستند يا فرماندهى سپاه غارتگرى را به عهده ميگيرند يا بر فراز منبرى بالا ميروند چقدر تجارت ناستودهاى است كه انسان دنيا را بها و ارزش نفس خويش قرار دهد و در مقابل آنچه در نزد خدا دارد دنيا را بها نگيرد .
3 - بعضى بوسيله اعمال آخرت ، دنيا را مىطلبند كه بر عكس بايد با اعمال دنيا آخرت را طلبيد خود را آرام نشان ميدهد و قدمهاى كوتاه برميدارد و پيراهن بالا مىزند ( كه نشان دهد از ناپاكيها پرهيز مىكند ) و نفس خويش را مىآرايد تا امانتدار جلوه كند و راه و روش آئين خدا را وسيله معصيت و نابكارى خويش قرار ميدهد .
4 - گروهى نيز عقبماندگى آنها از رياست بواسطه ضعف و ناتوانى آنها است كه وسيلهاى براى رسيدن بهدف خويش ندارند ، به همين جهت به آن حال باقيماندهاند ، اما خود را مىستايد كه من قانعم و به لباس زهاد و تاركان دنيا درمىآيد با اينكه به آنها هيچ شباهتى ندارد و هرگز در آن وادى نيست .
باقيماندند گروهى كه چشم از دنيا بستهاند ، بواسطه توجه بعالم آخرت و سيلاب اشك فرو مىريزند از ترس قيامت اين دسته را ( بصورتهاى مختلف در شكنجه و ناراحتى قرار ميدهند ) بعضى بفاصلههاى دوردست تبعيد شدهاند و برخى در بيم و هراسند و پيوسته بر جان خويش ميترسند و عدهاى هم زبان از سخن بستهاند چون آنان كه لجام بر دهن دارند و برخى با اخلاص تمام بدعا مشغولند و در مصيبت جانگداز ميسوزند تقيه آنها را گوشهگير و منزوى كرده و لباس خوارى و زبونى برايشان پوشانده . در دريائى از ناملايمات غوطهورند .
زبانبستهاند و دلخسته ، آنقدر پند دادهاند كه ملول و افسردهاند و آنقدر مغلوب و مقهور شدهاند كه به صورت خوار و ذليل درآمدهاند آنقدر از اين گروه را كشتهاند كه كم و اندك شدهاند .
بايد دنيا در نظر شما خوارتر و بىارزشتر از پوست جو و ريزههاى دم قيچى باشد .
از گذشتگان درس بگيريد قبل از اينكه آيندگان از كار شما درس بگيرند ، دنيا را رها
بحار الأنوار ( ج 75 ) ( مواعظ امامان ( ع ) ) ( فارسى ) — صفحة 6
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٦