مردم عيبجو است و براى خود ماست مالى مىكند .
تا خشنود است اميد و رستگارى دارد وقتى خشم گرفت رفيقش را به خيانت نسبت ميدهد اگر سلامتى يافت خيال مىكند توبه كرده و اگر گرفتار شد آرزوى سلامتى دارد و برميگردد . هرگز شبزندهدارى بعبادت نميكند و نه صبح روزه بر مىخيزد .
تمام همت خود را به خوردن و غذا مصروف مىكند و شب در فكر شام است با اينكه روزه نداشته . به خدا پناه ميبرد از بالاتر از خود ولى نجات نمىيابد به پناه بردن به خدا كسى كه پائينتر از اوست ( منظور اينست كه از بالاتر خود ميترسد ولى رحم به پائينتر از خود ندارد ) در خشم خود به هلاكت ميرسد و در دوستى خود هيچ كوتاهى ندارد . بر چيزهاى اندك خشم ميگيرد و گناهان بزرگ مىكند ، ميخواهد به حرفش گوش كنند خود به معصيت مشغول است خداوند يارى كند ما را .
11 - حضرت باقر ( ع ) فرمود وقتى موسى از خضر جدا شد به او گفت مرا وصيت و سفارشى بنما خضر گفت متوجه چيزى باش كه با او بودن به تو زيانى نميرسد چنانچه از ديگرى جز او برايت سودى نخواهد بود از لجاجت بپرهيز و دنبال كارى كه نياز به آن ندارى مرو و بىشگفتى مخند پسر عمران ديگرى را بگناهش سرزنش مكن و بر خطاى خويش گريه كن .
12 - كمال الدين ص 101 عبد الله بن عباس از پدر خود نقل كرد كه قس بن ساعده فرزندان خويش را خواست و گفت معده را بقولات و ترهبار كافى است و دوغ او را سيراب مىكند ( منظور اينست كه سبزيجات و قدرى شير و دوغ ميتواند خوراك انسان باشد ) هر كس ترا به چيزى سرزنش كند كه در او مانند همان عيب هست و هر كه به تو ستم روا دارد خواهد يافت كسى را كه به او ستم كند .
وقتى در مورد خود عدالتورزى كسى كه بالاتر از تو است نسبت به تو عدالت مىكند ، وقتى از كارى نهى كردى ابتدا از خود شروع كن جمع نكن چيزى را كه نميخورى و نخور چيزى را كه به آن احتياج ندارى . وقتى ذخيره مىكنى چيزى جز اعمالت نباشد . در احتياج عفت داشته باش و در ثروت ديگران را شريك كن تا سرور قوم خود شوى .
با كسى كه مشغول است مشورت مكن گرچه دورانديش باشد و نه با كسى كه گرسنه است گرچه با فهم باشد و نه كسى كه در هراس است گرچه خيرخواه باشد و به گردن
بحار الأنوار ( ج 75 ) ( مواعظ امامان ( ع ) ) ( فارسى ) — صفحة 397
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٣٩٧