گفتم فدايت شوم رنج دلم را گشودى و آنچه شيطان ملعون به من القا كرده بود بر طرف كردى با اين توضيح درست است شيطان همين مطلب را بدلم انداخته بود كه اينها خدايند .
امام هادى ( ع ) به سجده رفت در حالى كه ميگفت در سجده خود " راغما لك يا خالقى داخرا خاضعا " پيوسته در همين حال بود تا شب گذشت بعد فرمود : فتح ، نزديك بود هلاك شوى و ديگران را نيز به هلاكت رسانى اما عيسى را زيانى نميرسد از نابود شدن كسانى كه در رابطه با او به هلاكت افتادند . اينكه اگر مايلى برو گفت من خارج شدم و خيلى خوشحال بودم از بر طرف شدن اين اشتباه كه شناختم آنها چگونهاند . و خدا را بر اين نعمت ستايش كردم . در منزل بعد خدمت ايشان رسيدم تكيه بر يك پشتى نموده بود و در مقابل آن جناب مقدارى گندم برشته بود كه آنها را با دست زير و رو ميكرد باز شيطان بدلم انداخت كه اينها نبايد غذا بخورند و آب بياشامند زيرا خوردن و آشاميدن يك نوع ناراحتى بوجود مىآورد و امام نبايد گرفتار ناراحتى شود ؟ امام ( ع ) به من فرمود بنشين يا فتح ، ما پيرو پيامبرانيم آنها ميخوردند و مىآشاميدند و در بازارها راه ميرفتند تمام اجسام همين طور تغذيه ميشوند مگر خداى رازق زيرا او اجسام را بوجود آورده و خود جسم نيست . يكتا و بىنظير و بىنياز و شنوا و دانا هست . لطيف و خبير و رؤف و رحيم است بسيار منزه است از آنچه ستمگران به او نسبت ميدهند اگر آن طور كه آنها ميگويند بود ، فرقى بين پروردگار و پروريدهها نبود و بين خدا و خلق و بين بوجود آورنده و بوجود آمده ولى خداوند بين خود و موجودات فرقى قرار داده او اشياء را پديد آورده و چيزى شبيه او ديده نميشود و نه شبيهى دارد .
2 - دره باهره : حضرت هادى ( ع ) فرمود هر كه از خود راضى باشد زياد از او ناراحتند . بىنيازى بكمى آرزو و خشنودى به مقدار كافى است . فقر حرص نفس و زياد نااميد بودن است . هر كه اسير نفس باشد سوار بر مركب چموش است . نادان اسير زبان خويش است ، مردم در دنيا باموال مفتخرند و در آخرت باعمال .
حسد از بين برنده كارهاى نيك است و روزگار خشم افزا . خودپسندى مانع كسب دانش و موجب بىارزشى پيش مردم است ، نادانى و بخل زشتترين خويها است و نافرمانى پدر و مادر موجب تنگدستى و خوارى مىشود .
بحار الأنوار ( ج 75 ) ( مواعظ امامان ( ع ) ) ( فارسى ) — صفحة 314
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٣١٤