و از روى زمين شما را نقل به داخل آن ميدهد ، از بالا به پائين و از انس به وحشت و از شادى و روشنائى به ظلمت و از فراخى به تنگناى قبر كه هيچ دوستى بديدن شما نمىآيد و بعيادت بيمارش نمىروند و بفرياد گرفتارش نميرسند . خداوند ما و شما را كمك كند در هول و هراس چنين روزى و از عقاب و كيفر آن نجات بخشد و ثواب بزرگ بما و شما عنايت كند ، بندگان خدا اگر آخرين مسير شما همين باشد و انتهاى سفر ما باينجا برسد كافى است كه انسان تمام اندوه خود را در اين راه به كار برد و از دنيا فراموش كند و پيوسته در راه نجات از اين گرفتارى باشد با اينكه تازه پس از مرگ در گرو اعمال خويش است . و از او حساب خواهند كشيد . هيچ مدافعى ندارد و هيچ دلسوزى كه به او كمك كند . در چنين موقعى ايمان شخص برايش سودى نخواهد داشت اگر قبلا ايمان نداشته و يا در راه ايمان كار نيكى انجام نداده . بگو منتظر باشيد ما نيز انتظار آن را داريم .
شما را سفارش به تقوى ميكنم خداوند براى پرهيزكاران ضمانت كرده آنها را از آنچه ناراحتند برگرداند به آنچه علاقه دارند و از جايى كه گمان ندارند به ايشان روزى بدهد ، مبادا از كسانى باشى كه از گناه مردم ميترسد ولى از اعمال و عواقب كردار خويش هراسى ندارد هرگز نميتوان خدا را فريب داد در رابطه با بهشتش و نميتوان رسيد به نعمتهاى آخرت مگر با اطاعت و بندگى او ان شاء الله .
4 - كشف الغمه : امام حسين ( ع ) سخنرانى كرد و فرمود : مردم در كسب اخلاق پسنديده افتخار نمائيد و در بدست آوردن غنائم ( عملى ) سرعت بگيريد .
كار نيكى را كه در آن عجله نكرده باشيد به حساب نياوريد . ستايش را بدست آوريد با رستگارى . مبادا با سهل انگارى سرزنش را بخريد . هر گاه شخصى به ديگرى نيكى كرده باشد و او خود را از سپاس نيكى او عاجز بداند خداوند بجاى آن شخص پاداش او را خواهد داد . خدا بهترين پاداشدهنده و بيشترين عطا را مىبخشد .
بدانيد كه نيازهاى مردم بشما از نعمتهاى خدا است براى شما مبادا از نعمتها ملول شويد كه تبديل به بلا خواهند شد . بدانيد كار نيك موجب ستايش است و از پس آن پاداش . اگر كار نيك را در نظر خود مجسم كنيد مردى خوشصورت و زيبا خواهيد ديد كه از چهرهاش انسان شاد مىشود اما اگر پستى و خست را به نظر آوريد شخصى را خواهيد ديد بدشكل و زشت و منفور كه دل از ديدنش تنفر دارد و چشم با ديدنش بسته مىشود .
بحار الأنوار ( ج 75 ) ( مواعظ امامان ( ع ) ) ( فارسى ) — صفحة 113
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١١٣