بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام جعفر صادق ع ) ( فارسي ) — صفحة 161

« 1 » بگو به خدا قسم يا امير المؤمنين ما از دست تو در بيم و هراسيم و بواسطه وحشت ما خانواده و زنانمان كه خود بهتر آنها را مىشناسى در ترس و وحشت هستند مجبورم كه پرده از اين راز بردارم اگر دست از ما برندارى پنج مرتبه در شبانه روز پس از هر نماز شكايت ترا پيش خدا ميكنم خودت از پدر و از جدت نقل كردى براى ما كه پيامبر اكرم فرمود چهار دعا است كه به پيشگاه پروردگار ميرسد و محجوب نخواهد ماند دعاى پدر براى فرزندش ، برادر پشت سر برادرش و دعاى مظلوم و دعاى شخصى كه با اخلاص خدا را بخواند . هنوز سخنان امام تمام نشده بود كه پيك منصور از پى من آمد تا خبر بگيرد برگشتم و جريان را براى منصور نقل كردم گريه كرد . گفت : برگرد به او بگو در مورد آمدن اختيار با شما است و اما راجع به زنانى كه گفتى سلام مرا به آنها برسان خداوند ترس و وحشت را از آنها بر طرف كرد و ناراحتى را از بين برد . من برگشتم و خدمت ايشان سخن منصور را عرض كردم فرمود بگو صله رحم كردى خداى جزاى نيكو به تو بدهد در اين موقع چند دانه اشگ از چشم بر دامن خويش ريخت . سپس فرمود ربيع دنيا گرچه زيبا و فريب دهنده است ولى عاقبت چون بهار سرسبز و خرم است كه بپائيز ميگرايد و زود خشك مىشود . كسى كه خير خواه خود باشد و حلال و حرام را تميز ميدهد بايد دقت كند از روى بينائى و عقل خدا داد و از گرفتارى عاقبت در انديشه باشد . اين دعا گروهى