چرا ايالات متحده شاهد چنين خيانتى درباره كودكان خود بوده است ؟ در دل آلام كودكان ما تا اندازه زيادى خلأ نقش والدگرى به چشم مىخورد . پدران و مادران به طور روزافزون توان مراقبت از فرزندان خود را از دست مىدهند و در نتيجه كل شبكه مراقبتى ما در حال فروپاشى و آسيبرسانى به زندگى جوانان است . پژوهشى در سال 1997 صورت گرفته ، نشان مىدهد كه بيش از دوسوم آمريكايىها ، نوجوانان را بىادب ، بىمسئوليت و وحشى مىدانند . اين پژوهش ، تقصير را مستقيماً به گردن والدين مىاندازد و معتقد است كودكان ، به دليل آنكه والدين وظيفه خود را خوب انجام نمىدهند ، از كنترل خارج شدهاند . « 1 »
واقعيت آن است كه والدين بسيارى از صحنه غايب شدهاند و كودكان بسيارى تنهاى تنها در خانه رها شدهاند تا خود را با رژيم بىارزش از غذاهاى دمدستى ، موسيقىدار و دستههاى تبهكار و گفتگو و شنودهاى تلويزيونى مبتذل بزرگ كنند . نوزادان بيشتر و بيشترى بدون لايه محافظ ؛ يعنى همان زرههاى حفاظتى كه در گذشته توسط والدين دلباخته و جوامع حمايتگر فراهم مىآمد ، به دنيا مىآيند . بسيارى از آسيبپذيرترها ، جسم و روحشان در اثر يورش بىامان غفلت و آز پژمرده شده است .
اگرچه اين موج رو به افزايش غفلت والدين ويرانگر است ، اينكه سهلانگارانه پدران و مادران را ، كه خود زير بار فشارها گردن خم كردهاند ، سرزنش نماييم ، مسائل ما را حل نخواهد كرد . پدران و مادران امروزى ،
هامش
( 1 )- Steve Farkas and Jean Johnson , Kids These Days : What Americans Really Think About the Next Generation , a report from Public Agenda , sponsored by Ronald McDonald House Charities and The Advertising Council , 1997 , p . 13 .