اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لَا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلَا نَوْمٌ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلَّا بِمَا شَاءَ وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَلَا يَئُودُهُ حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ ( 255 )
خدا كه نيست خداوندى جز أو زنده پاينده نگيردش خمار ونه خوابى ( يا بيدارى وخوابى ) أو را است آنچه در آسمانها است وآنچه در زمين كيست كه شفاعت كند به نزدش جز با اذن أو مىداند آنچه را پيش روى ايشان وآنچه را پشت سر ايشان است وفرانگيرند به چيزى از دانش أو جز بدانچه خواهد فراگرفته است كرسيش آسمانها وزمين را وبر أو گران نيايد نگهدارى آنها وأو است برتر بزرگوار ( 255 )