لَيْسَ الْبِرَّ أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلَكِنَّ الْبِرَّ مَنْ آَمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآَخِرِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالْكِتَابِ وَالنَّبِيِّينَ وَآَتَى الْمَالَ عَلَى حُبِّهِ ذَوِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ وَالسَّائِلِينَ وَفِي الرِّقَابِ وَأَقَامَ الصَّلَاةَ وَآَتَى الزَّكَاةَ وَالْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذَا عَاهَدُوا وَالصَّابِرِينَ فِي الْبَأْسَاءِ وَالضَّرَّاءِ وَحِينَ الْبَأْسِ أُولَئِكَ الَّذِينَ صَدَقُوا وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ ( 177 )
نيكى آن نيست كه گردانيد رويهاى خود را بسوى مشرق ومغرب ليكن نكوكار آن است كه ايمان آورده است به خدا وبه روز بازپسين وفرشتگان وكتاب وپيمبران وداده است مال را با همه دوستى آن به نزديكان ويتيمان وبينوايان ودرماندگان ودريوزگان ودر راه آزادكردن بندگان وبپاى داشته است نماز را وداده است آكو را وآنان كه وفا به پيمان كنند هر گاه پيمان بندند وبردباران در پريشانى ورنجورى وهنگام ترس جنگ آنانند كه راست گفتهاند وآنانند پرهيزكاران ( 177 )