باب كسى كه همنشينى و رفاقت با او بد است
1 -
حضرت صادق عليه السّلام فرمود ، هر زمان امير المؤمنين عليه السلام بمنبر ميرفت ميفرمود :
سزاوار است از براى مسلمان كه از رفاقت با سه كس دورى جويد : پرروى بيباكى كه تباهكار است ، و احمق ، و دروغگو ، اما شخص پرروى تباهكار پس كردار خويشتن را براى تو بيارايد و دوست دارد كه تو نيز مانند او باشى ، و نه در كار دين تو را كمك كند و نه در كار آخرت ، و نزديكى با او جفا كارى و سنگدلى است و ورود و خروج او ( و رفت و آمدش ) براى تو ننگست ، و اما احمق پس كار خيرى در بارهء تو انجام ندهد و بجلوگيريش از رسيدن بدى به تو اميدى نيست اگر چه خود را بتلاش اندازد و بسا كه بخواهد به تو سودى برساند ولى ( از روى حماقت ) زيانت رساند پس مرگ او به از زندگيش مىباشد ، و خموشى او به از گفتارش ، و دورى او ( از تو ) به از نزديكى اوست ، و اما دروغگو زندگى كردن با او بر تو گوارا نشود ، گفتار تو را به ديگران باز گويد ، و از ديگران بسوى تو آرد ، هر گاه افسانهء را بپايان رساند آن را بافسانهء ديگرى مانند آن بچسباند ( و در نسخهء وافى « مطها » است يعنى بكشاند ) تا بدان جا كه راست گويد ولى كسى باور نكند ، و ميانهء مردمان را بدشمنى پراكنده سازد ، و در سينهها تخم كينه افشاند و بروياند ، از خداى عز و جل بپرهيزيد و خود را بپائيد .
2 -
و نيز از آن حضرت عليه السلام حديث كرده كه فرمود : شايسته نيست كه مرد مسلمان با شخص