6 -
حفص بن غياث گويد : از حضرت صادق عليه السّلام در بارهء گفتار خداى عز و جل پرسيدم ( كه فرمايد : « ماه رمضان كه فرود شد در آن قرآن » سورهء بقره آيه 185 ) با اينكه قرآن از اول تا آخر در ظرف مدت بيست سال نازل شده ؟ حضرت صادق عليه السّلام فرمود : همهء قرآن يك جا در ماه رمضان ببيت المعمور نازل شده ، سپس در طول بيست سال تدريجا نازل شد ، سپس : پيغمبر ( ص ) فرمود : صحف ابراهيم در شب اول ماه رمضان نازل شده ، و تورات در شب ششم ماه رمضان نازل شد ، و انجيل در شب سيزدهم نازل شد ، و زبور در شب هيجدهم ماه رمضان و قرآن در بيست و سوم ماه رمضان نازل شده است .
7 -
حضرت صادق عليه السلام فرمود : به قرآن تفأل نزن .
توضيح
- مقصود از تفأل در اين حديث چنانچه فيض ( ره ) فرمود : پيش بينى از پيش آمدهاى آينده است مانند شفاى مريض يا مرگ او يا يافتن گمشده و امثال اينها از روى قرآن كه اين خود يكنوع فال زدنى است و اين مورد نهى واقع شده و اين منافاتى با استخاره با قرآن كه متداول است و در جواز آن حديثى رسيده است ندارد ، زيرا استخاره به معناى طلب خير كردن از خداى و پىجوئى براى شناسائى خير و خوبى در كارها است كه ميخواهد بكند يا ترك كند ، و براى مشورت كردن با خداوند است چنانچه در حديث آمده كه با پروردگارت در كارها مشورت كن و ميان استخاره به اين معنى و تفأل فرق آشكارى است ، و سر اينكه از تفأل نهى شده اينست كه چون تفأل بر خلاف شد موجب بدگمانى به قرآن شود ، ولى در استخاره چنين نيست ( اين بود ملخصى از كلام فيض ( ره ) در باب نماز استخاره ) و مجلسى ( ره ) گويد : و شايد ظاهرتر از اين كلام اينست كه مقصود نهى از تفأل به قرآن براى آن چيزى است كه رسم عرب بوده كه چون كلامى با شعرى ميشنيدند فال خوب و بد ميزدند ، و مقصود امام عليه السلام اينست كه هنگام شنيدن يا خواندن قرآن آن طور فال نزنيد .
8 -
محمد بن وراق گويد : كتابى را كه در آن قرآنى بود و آن قرآن با آب طلا مهر خورده بود