8 -
امام صادق عليه السّلام فرمود : از دعاهاى پدرم كه در هنگامى كه امرى پيش مىآمد ميخواند اين بود ( و ترجمهاش چنين است ) : « اللهم صل على محمد و آل محمد و بيامرز مرا و به من رحم كن و كردار مرا پاكيزه فرما و بازگشت مرا آسان كن ، و دل مرا آرام نما ، و از ترسم آسوده فرما ، و در همهء عمرم به من عافيت ده ، و حجت مرا پابرجا كن ، و خطاهايم را ببخش ، و رويم را سپيد گردان ، و در بارهء دينم مرا نگهدار ، و رسيدن بدان چه را جوياى آنم بر من آسان كن ، و روزيم را فراوان كن زيرا من ناتوانم ، و از بدى كه نزد من است به آن خوبى كه در نزد تو است درگذر ، و مرا در بارهء خودم داغدار مكن ، و نزديكانم را نيز داغدار منما ، و به من ببخش بار خدايا يك لحظهاى ( و يك نظر رحمتى ) كه بدان همهء گرفتاريهايم را بر طرف سازى ، و بدان وسيله بازگردانى به من هر آن خوئى كه پيش تو بهتر است ، كه هر آينه نيرويم سست ، و چارهام كم شده ، و اميدم از خلق تو بريده و جز اميد به تو و توكل بر تو چيزى نمانده ، و توانائيت پروردگارا اگر به من رحم كنى و عافيتم بخشى چون توانائيت به عذاب و گرفتارى من است ، خدايا ياد بخششهايت مرا آرام كند و اميد بانعام تو به من نيرو دهد ، و از آن زمان كه مرا آفريدى تهى از نعمتهاى تو نبودم ، و توئى پروردگارم من و آقايم و دادرسم و پناهگاهم و نگهدارم ، و دوركننده از من ( بلاها را ) و مهربان به من و كفيل روزيم ، و هر آنچه كه من در آنم به قضا و قدر تو است ، پس اى آقا و اى مولاى من در آنچه مقدر فرمودهاى و حتم كردهاى رهائى من باشد از همهء گرفتاريهائى كه در آنم ، و عافيت من در آن باشد ، زيرا من براى دور ساختن آنها جز تو كسى را ندارم ، و به غير تو اعتمادى ندارم ، پس اى صاحب جلالت و اكرام با من برابر خوشگمانى و اميدواريم رفتار كن و بزارى و ناتوانى و سستى من ترحم كن