توضيح
- « فلان و فلان و فلان » در آخر دعا كنايه از غاصبان خلافتند و در نسخهء وافى يك « فلان » ديگر هم هست كه رويهم چهار مرتبه ذكر شده و آن چهارمى چنانچه فيض ( ره ) و مجلسى ( قده ) گفتهاند :
كنايه از معاويه است .
4 -
يزيد بن كلمه از حضرت صادق يا حضرت باقر عليهما السلام حديث كند كه فرمود : چون بامداد كردى ميگوئى :
« اصبحت باللَّه مؤمنا على دين محمد و سنته و دين على و سنته و دين الاوصياء و سنتهم آمنت بسرهم و علانيتهم و شاهدهم و غائبهم و أعوذ باللَّه مما استعاذ منه رسول اللَّه ( ص ) و على عليه السّلام و الاوصياء ، و ارغب الى اللَّه فيما رغبوا اليه و لا حول و لا قوة الا باللَّه »
.
5 -
حضرت صادق عليه السّلام فرمود : همانا على بن الحسين عليهما السلام چنين بود كه چون بامداد ميكرد ميفرمود :
« ابتداء يومى هذا بين يدى نسيانى و عجلتى بسم اللَّه و ما شاء اللَّه »
( يعنى من روز خود را پيش از آنكه خدا را فراموش كنم و از ياد او به چيز ديگرى شتاب كنم بنام او آغاز مىكنم ، بنام خدا و آنچه خدا خواهد - حضرت فرمود : ) و چون بنده چنين كند او را از آنچه در آن روز فراموش كند بس باشد ( يعنى تا آخر روز ذكر خدا را فراموش كرد همين ذكر كه اول بامداد خوانده او را كفايت كند زيرا روز خود را بنام خدا آغاز كرده است ) .
6 -
و نيز امام صادق عليه السلام فرمود : هر كه اين ذكر را هنگامى كه شب مىكند ( و داخل در شب ميگردد ) سه بار بگويد ، ببالى از بالهاى جبرئيل عليه السلام پوشيده شود تا بامداد ( و از همهء آفات