اينكه مقصود اين باشد كه بدشمن مؤمن نفرين كند كه گرفتار بلا گردد كه خدا آن را نپسندد و بر خود بلكه بر برادر مؤمن خود ظالم گردد ، زيرا مقتضاى اخوت ايمانى اين بود كه بصلاح او دعا كند . . . سوم :
اينكه اصرار در دعا كند تا آنكه دعايش مستجاب گردد ، و بر دشمن مسلط گردد ، و به او ستم كند كه در اين صورت كار بر عكس شود ، در صورتى كه حال او يعنى مظلوم بودنش براى او بهتر بود . ( و جمعا 6 وجه ذكر فرموده است كه سه وجه آن بدون مراعات ترتيب انتخاب شد ) .
18 -
عبد اللَّه بن سنان گويد : حضرت صادق عليه السّلام فرمود : هر كه براى ستم كارى در ستمى كه كرده است عذر بتراشد ( و در صدد دفع سرزنش و ملامت مردمان نسبت به او برآيد ) خداوند بر او مسلط كند كسى را كه به او ستم كند ، و اگر دعا كند ( كه آن ستم را از او دور كند ) مستجاب نكند ، و در برابر ستمى كه به او شده پاداشى به او ندهد .
19 -
ابو بصير گويد : كه امام باقر عليه السلام فرمود : خداوند از ( هيچ ) ستمكارى انتقام نگيرد مگر بوسيلهء ستمكار ديگرى ، و اينست گفتار خداى عز و جل « و بدينسان بگماريم بعضى از ستمگران را بر بعضى » ( سورهء انعام آيه 129 ) .
20 -
از امام صادق عليه السلام روايت شده است كه رسول خدا ( ص ) فرمود : هر كه به ديگرى ستم كرد و او را از دست داد ( يعنى دسترسى به او نداشت كه از او رضايت بجويد ) از خدا براى او طلب آمرزش كند ، زيرا كه همان كفارهء ستم او گردد .
توضيح
- مجلسى عليه الرحمة گويد : شايد اين خبر حمل گردد بر آن موردى كه حق مالى نباشد مانند غيبت و امثال آن ، و گر نه واجب است كه مال را از او صدقه بدهد ، مگر آنكه كسى بگويد : تصدق نيز يكنوع طلب آمرزشى است براى او .
21 -
حضرت موسى بن جعفر عليه السلام فرمود : رسول خدا ( ص ) فرمود : هر كه صبح كند و در دل قصد ستم