باب آنچه لازم است از ذكر خداى عز و جل در هر مجلسى
1 -
حضرت صادق عليه السّلام فرمود : هيچ مجلسى نباشد كه در آن نيكان و بدكاران گرد هم اجتماع كنند كه بىياد خداى عز و جل از آن برخيزند جز اينكه در روز قيامت براى آنها مايهء حسرت و افسوس باشد .
توضيح
- مجلسى ( ره ) گويد : مقصود از ذكر هر آن چيزى است كه سبب ياد آورى خداى سبحان در خاطر انسانى گردد ، و نيز موجب فرمانبردارى از دستورات خدا و واگذاردن نهيهاى او ، و تفكر در آنچه جايز است از صفات خداوند و محامد او ، و تذكر تمامى اينها بدل و زبان ، و يادآورى پيمبران و ائمهء دين و بيان مناقب و فضائل و برهان بر امامت آنها - چنانچه در حديث آمده كه ذكر ما ذكر خدا است و ذكر دشمنان ما ذكر شيطان است - و همچنين ياد آورى معاد و حشر و حساب - تا آنكه گويد : - ولى عبادات اختراعى و اذكارى كه بدعت باشد آنها ذكر خدا نيست .
2 -
و نيز حضرت صادق عليه السّلام فرمود : هيچ مردمى ، در انجمنى فراهم نشوند كه در آن ذكر خداى عز و جل و ذكر ما نباشد جز اينكه آن انجمن در روز قيامت مايه حسرت و افسوس آنان باشد ، سپس فرمود :
( پدرم ) حضرت ابو جعفر عليه السّلام فرمود : همانا ذكر ما ذكر خدا است و ذكر دشمن ما ذكر شيطان است .
3 -
حضرت باقر عليه السّلام فرمود : هر كه خواهد به پيمانهء تمام مزد برد ( و بكاملترين وجهى بىكم و كاست از خدا ثواب دريافت كند ) بايد هنگامى كه ميخواهد از جاى خود برخيزد بگويد :
« سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ ، وَ سَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ ، وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ
» .