توضيح
- مجلسى ( ره ) گويد : حاصل معناى حديث اينست كه : براى تأخير در اجابت اصرار را رها نكند و استشهاد به آيه براى آنست كه ابراهيم عليه السلام اظهار اميدوارى و بلكه اطمينان كرد زيرا لفظ عسى براى اثبات است باينكه دعا بدرگاه خداوند موجب عدم شقاوت او گردد . . . و محتمل است كه در كلام تقديرى باشد يعنى پس از پافشارى و اصرار راضى شود چه باجابت رسد و چه نرسد و دنبالش بر خداوند اعتراض نكند و بدگمان به او نشود پس استشهاد به آيه باينست كه حمل شود بر اين معنا كه : « اميد است كه دعاى من سبب شقاوت و تيره بختى من نگردد » . و محتمل است كه ذكر آيهء شريفه فقط بخاطر بيان فضيلت دعا باشد .
باب نام بردن حاجت در دعا
1 -
ابو عبد اللَّه فراء گويد : حضرت صادق عليه السلام فرمود : خداى تبارك و تعالى ميداند كه بندهاش چه ميخواهد هر گاه بدرگاهش دعا كند ، ليكن دوست دارد كه حاجتها بدرگاهش شرح داده شود پس هر گاه دعا كردى حاجتت را نام ببر .
و در حديث ديگرى گويد : كه فرمود : خداى عز و جل حاجت تو را ميداند و نيز داند كه تو چه خواهى ولى دوست دارد كه حاجتهاى ( خود را ) بدرگاه او شرح دهى .
باب پنهان كردن دعا
1 -
حضرت رضا عليه السلام فرمود : دعاى بنده در پنهانى يك دعايش برابر با هفتاد دعاى آشكار است .