بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
/ ادامهء كتاب ايمان و كفر /
باب دوستى دنيا و حرص بر آن
1 -
حضرت صادق عليه السّلام فرمود : ريشه و سر هر خطاكارى دوستى دنيا است .
توضيح
- بايد دانست كه دنيا و دوستى آن به خودى خود مذموم نيست ، آنچه مذموم است آن دنيائى است كه انسان را از كسب كمالات و تحصيل آخرت باز دارد ، و او را بمهالك اندازد ، و گر نه وسيلهء بسيارى از سعادات همين دنيا و دوستى آن است ، دنيا است كه محل نزول فرشتگان رحمت ، و خانهء پيمبران ، و جاى تجارت اولياء خدا بوده ، چنانچه امير المؤمنين عليه السّلام فرمايد ، و روى همين اصل ، پيمبران و ائمهء اطهار از خداى تعالى طول عمر و ماندن در دنيا را مىخواستند ، چنانچه در كلام سيد الساجدين عليه السّلام است ، كه از خدا براى صرف در اطاعتش طول عمر ميخواهد ، و البته اين چنين دنيائى عين آخرت است ، چنانچه در روايت صحيح از ابن ابى يعفور حديث شده است كه گويد : عرضكردم به حضرت صادق عليه السلام كه ما دنيا را دوست داريم ؟ فرمود : ميخواهى براى چه كار ؟ عرضكردم مىخواهم بوسيلهء آن تزويج كنم و حج بجاى آورم و بر نانخورهاى خود انفاق كنم ، و به برادران دينى خود برسانم ، و صدقه دهم ؟
فرمود : اين از دنيا نيست ، ( بلكه ) اين آخرت است . پس رويهمرفته آنچه از اخبار و آيات استفاده مىشود آن است كه دوستى دنيائى كه باعث فراموشى آخرت و تن پرورى و واگذاردن دستورات الهى و حرص بر لذات و شهوات و گناهان و امثال اينها باشد مذموم است ، و بعبارت روشنتر دنيا را براى دنيا بخواهد نه براى آخرت ، ولى اگر دنيا را براى درك سعادات و كسب كمالات و آخرت بخواهد مذموم نيست بلكه ممدوح است ( اين بود ملخص كلام مجلسى عليه الرحمة در باب ذم دنيا ) .