باب اصحاب اعراف
1 -
زراره گويد : امام باقر عليه السّلام به من فرمود : چه گوئى در بارهء اصحاب اعراف ؟ عرضكردم :
اينها نيستند جز اينكه يا مؤمنند و يا كافرند ، اگر ببهشت روند مؤمنند و اگر بدوزخ روند كافرند فرمود :
نه به خدا سوگند نه مؤمنند و نه كافر ، و اگر مؤمن بودند ببهشت ميرفتند چنانچه مؤمنان بروند ، و اگر كافر بودند بدوزخ ميرفتند چنانچه كافران روند ، ولى اينان مردمانى هستند كه كارهاى نيك و كارهاى بدشان برابر بود ، و كردار نيك آنها را ( ببهشت ) نرساند ، و آنها چنانند كه خداى عز و جل فرموده است ، من عرضكردم : آيا ايشان از اهل بهشتند يا از اهل دوزخ ؟ فرمود : آنها را واگذار همان جا كه خدا واگذارده ( يعنى كارشان با خدا است ) ، من عرضكردم : آيا كار آنها را بتاخير اندازى ؟ فرمود : آرى بتأخير اندازم چنانچه خداوند كارشان را به خود ( و سرانجام نامعلومى ) واگذار كرده ، اگر خواهد برحمت خود آنها را ببهشت برد ، و اگر خواهد آنان را بسبب گناهانشان بدوزخ كشد و ستم به آنها نكرده است ، پس عرضكردم :
آيا كافرى ببهشت رود ؟ فرمود : نه عرضكردم : آيا بجز كافر كسى بدوزخ رود ؟ گويد : فرمود : نه مگر اينكه خدا خواهد ، اى زراره من گويم : آنچه خدا خواهد و تو نميگوئى : آنچه خدا خواهد همانا چون تو بزرگ شوى از اين حرف برگردى و عقدههاى دلت باز شود .
توضيح
- اين قسمتى از حديث مفصلى است كه تمامى آن در باب ضلال گذشت .