( دين حق ) را رساندهاند و زنان بزنان .
باب آنان كه باميد خدايند و كارشان با خدا است
1 -
حضرت باقر عليه السّلام در گفتار خداى عز و جل : « و ديگران كه باميد خداوند » ( سورهء توبه آيهء 106 ) فرمود : اينها مردمى مشرك بودند ، كه مانند حمزه و جعفر و نظائر ايشان را از مؤمنين كشتند ، سپس همانها مسلمان شدند پس خدا را بيگانگى شناختند و شرك را رها كردند ، و بدلهايشان ايمان را نپذيرفتند تا از مؤمنين باشند و بهشت بر آنها واجب گردد ، و بر انكارشان نيز نماندند تا كافر باشند و آتش دوزخ بر آنها لازم باشد ، پس آنها بر همين منوال هستند يا خدا عذابشان كند و يا توبهشان را بپذيرد .
2 -
حضرت باقر عليه السّلام فرمود :
مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ
و آنان كه باميد خدايند مردمانى هستند كه مشرك بودند پس حمزه و جعفر و مانند اينها از مؤمنين را كشتند ، سپس همانها بعد از اين كارشان مسلمان شدند و خدا را بيگانگى شناختند و شرك را رها كردند ولى ايمان كامل نياوردند تا در زمرهء مؤمنين باشند و بدل ايمان نياوردند تا بهشت بر آنها واجب گردد ، و كافر نشدند تا آتش دوزخ بر آنها لازم شود ، پس اينان بر همين حال باميد خدايند .