چون امام پيش از وى درگذرد ، براى او منارهئى از نور افراشته شود كه بوسيله آن كردار همه مردم را ببيند ، و خدا بر خلقش بدان احتجاج كند .
شرح
- گويا نوشتن ميان دو چشم امام كنايه از اينست كه نور علم و ولايت از پيشانى امام ظاهر شود و چون پيشانى آئينهئيست كه شخصيت معنوى انسان را مينمايد ، ميتوان گفت : نور علم و ولايت در سراپاى امام و در همه حركات و سكناتش هويدا گردد ، پس ميان اين روايت با رواياتى كه نوشتن آن جمله را ببازوى راست امام نسبت ميدهد تناقضى نيست . و احتجاج خدا بر خلقش توسط امامى است كه با نور خدا داده كردار مردم را ديده است و راهى براى انكار و تزوير آنها باقى نگذاشته است .
3 -
يونس بن ظبيان گويد : شنيدم امام صادق عليه السلام مىفرمود : همانا خداى عز و جل چون خواهد امامى را از امامى ديگر خلق كند ، فرشتهئى را مبعوث كند تا شربتى از آب زير عرش بگيرد و بامامش دهد تا بنوشد ، سپس چهل روز در رحم بماند و سخن نشنود و بعد از آن سخن شنود . و چون مادرش او را بزايد ، خدا همان فرشتهئى را كه نوشابه برگرفت بفرستد تا بر بازوى راست امام نويسد « كلمه پروردگارت براستى و عدالت پايان يافت ، براى كلمات او دگرگونكنندهئى نيست » و چون بامر امامت قيام كند خدا در هر شهرى برايش منارهئى برافرازد كه بوسيله آن اعمال بندگان را بنگرد .
4 -
محمد بن مروان گويد : شنيدم امام صادق عليه السلام ميفرمود : همانا امام در شكم مادرش ميشنود ، و چون متولد شود ميان دو شانهاش نوشته شود : « كلمه پروردگارت براستى و عدالت پايان يافت ، كلمات او را دگر گونكنندهئى نيست و او شنوا و داناست » و چون امر امامت به او رسد ، خدا برايش عمودى از نور مقرر دارد