زمان آينده . صيغهء جمع مذكّر غايب است از فعل نهى ، صحيح ومجرد ومعلوم .
لا يضربوا در أصل يضربون بود ( جمع مذكّر غايب بود از فعل مضارع ) خواستيم جمع مذكّر غايب بنا كنيم از فعل نهى ، لاي ناهيه بر سرش درآورديم دو عمل كرد : لفظا ومعنى ، لفظا عمل كرد نون عوض رفع را به جزمى ساقط كرد ، ومعنى عمل كرد خبر را بدل به انشاء نمود لا يضربوا شد .
* * * وآن سه كه مؤنّث را بود : لا تضرب ، لا تضربا ، لا يضربن .
لا تضرب : يعنى بايد نزند أو يك زن غايبه در زمان حال يا زمان آينده . صيغهء واحدهء مؤنّث غايبه است از فعل نهى ، صحيح ومجرد ومعلوم .
لا تضرب در أصل تضرب بود ( مفردهء مؤنّث غايبه بود از فعل مضارع ) خواستيم مفردهء مؤنّث مغايبه بنا كنيم از فعل نهى ، لاي ناهيه بر سرش آورديم دو عمل كرد : لفظا ومعنى ، لفظا حركت آخر را به جزمى ساقط كرد ، ومعنى عمل كرد خبر را بدل به انشاء كرد لا تضرب شد .
لا تضربا : يعنى بايد نزنند ايشان دو زنان غايبه در اين زمان يا زمان آينده . صيغهء تثنيهء مؤنّث غايبه است از فعل نهى ، صحيح ومجرد ومعلوم .
لا تضربا در أصل تضربان بود ( تثنيهء مؤنّث غايبه بود از فعل مضارع )
جامع المقدمات ( جامعه مدرسين ) ( فارسي ) — صفحة 78
مساهمون: جمعى از علما
ص٧٨