( 1 ) مصاحف را بياوردند و بر سر نيزهها بستند بلكه به جاى كلام خداى خشت بر سر نيزه مىكردند ، حتّى از روى عجلت نيزه بر مصحف فرو برده بلند مىداشتند ، بر اين جمله آواز برآوردند و گفتند :
اى على ، با ما به قرآن كار كن و بر اين مسلمانى چند كه باقى ماندهاند ، ببخشاى .
پس ، مصحفى را كه به خطّ عثمان بود بياوردند و آن را بر سر چهار نيزه ببستند و در برابر امير المؤمنين على ( ع ) آورده ، بداشتند و آواز دادند :
اى على ، اى اهل حجاز [ 154 ] و اى اهل عراق ، اين كتاب خداست - جلّ جلاله - و وحى منزل كه ما و شما به دو ايمان داريم . به احكامى كه در اين كتاب است و به اوامر و نواهى كه اين كتاب بر آن مشتمل است [ 269 ب ] ما راضىايم و بدان با شما كار مىكنيم و فرايض و سنن و لوازم و شرايط آن را امام مىسازيم شما نيز آخر اگر اهل ايمانيد و به كلام بارى سبحانه اقرار داريد با ما بدان كار كنيد و بر فرزندان و عورات و جماعتى كه باقى ماندهاند رحمت آريد و از خداى سبحانه كه بازگشت همه بدوست ، بترسيد و از حقّ سبحانه روى مگردانيد .
چون آن قوم اين مكر و شعوذهء عمرو عاص را كارگر ديدند به يكبارگى چند هزار مرد به آواز بلند عجز و زارى برداشتند و الأمان گفتند . أشعث بن قيس كه از جملهء معارف امراى امير المؤمنين على ( ع ) و از زمرهء سركردگان و سرگروهان اهل عراق بود و به نزديك امير المؤمنين اختيارى تمام داشت از جاى خود حركت نمود و به خدمت امير المؤمنين على ( ع ) آمد . امير المؤمنين على ( ع ) را در حين چستى و گرمى ديد كه هم خود حمله مىكرد و تكبير مىگفت و هم ياران خود را بر كشتن و انداختن اهل بغى تحريض و ترغيب مىفرمود . ياران و فرزندان او و بنى هاشم از هر جانب مانند شيران خشم آلود حملهها مىكردند . هاى و هوى از هر سوى بر آسمان بلند بود و گرد و غبار روى خورشيد آسمان را فرو پوشيده بود . پدر از پسر بىخبر بود و پسر از پدر آگاهى نداشت . پس أشعث بن قيس گفت [ 155 ] :
چندين تعجيل مكن اى امير المؤمنين ، و دست از خونريزى و كشتار بدار و سخن من بشنو .
هامش
[ ( 154 ) ] چ : « اى اهل حجاز » حذف شده است .
[ ( 155 ) ] چ : از حق سبحانه روى مگردانيد . اشعث چون از اين مواضعه با خبر بود و منتظر ، چون نظرش به آن مصاحف افتاد ، به نزد امير المؤمنين آمد و گفت : . . .