و سزاوار است بر هر مؤمنى كه باوقار باشد هنگام شدائد و سختيها ، و صابر باشد بر بلاها ، و شاكر باشد بر نعمتها ، و قانع باشد به آنچه كه خداوند روزى او نموده ، و ظلم بر دشمنان ( خود ) ننمايد مخارج خويشتن را به ديگران تحميل نگرداند ، و صدقه را با دست خود دهد ، و راحتى مردم را خواستار باشد .
و تماميّت دوستى شخص با خداوند آنست كه افعال و كردار و أقوال و گفتارش مطابق كتاب ( قرآن ) و سنّت ( أخبار و أحاديث منقوله از پيغمبر و أئمه عليهم السّلام باشد و هر كه اين چنين باشد خداى تعالى او را دوست دارد و كفايت امور او فرمايد و نگاهداريش كند در همه احوال و حفظش نمايد از ( شرّ ) زن و فرزند و همسايگان .
چنان كه مرويست از نبى اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم كه خداوند حفظ ميفرمايد مرد ( مؤمن ) را در فرزند و فرزندان فرزند و همسايگانش .
و مرويست در تفسير آيه :
وَ كانَ أَبُوهُما صالِحاً
« 1 » كه فاصله بين آن دو پسر و پدر صالحشان هفت نسل و بعضى گفتهاند هفتاد نسل گذشته بود ( در قضيه حضرت موسى و خضر عليهما السّلام كه خداوند گنج را براى آنها حفظ ميفرمود ) ، و ولىّ خدا ريحان الهى است در زمين كه مىبويند او را مؤمنين ( كه استفاده ايمانى از او ميكنند ) و شوق لقاى او را دارند صالحين .
و علامت دوست خدا سه چيز است : شغل او ( بذكر ) براى خدا است ، و همّت او براى خدا است ، و فرار او ( از دنيا و مردم ) بسوى خدا است ، و هر گاه خداوند اراده فرمايد كه بندهاى را ولىّ و دوست خود
هامش
( 1 ) . 82 - الكهف