و هنگامى كه اين آيهء شريفه
أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ
« 1 » نازل شد بر كوه صفا بالا رفتند و جمع فرمود عشيرهء خود را و فرمود اى پسران عبد المطلب و اى پسران هاشم و اى پسران عبد مناف و اى پسران قصى بترسانيد نفس خود را از ( غضب و عذاب ) خداوند و نافرمانى او را نكنيد زيرا من نميتوانم بىنياز كنم شما را و بىجهت از خدا طلب عفو نمايم براى شما ، اى عباس عموى پيغمبر و اى صفيّه عمهء پيغمبر و اى فاطمه دختر پيغمبر ، پس هر مرد و زنى را بنام خواندند و فرمودند آگاه باشيد مىآيند مردم روز قيامت و وارد محشر ميشوند و ميگويند محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم از ما مىباشد و صدا ميزنند يا محمّد يا محمّد و حال آنكه دورى ميكنم از آنها بواسطهء اعمال ناپسند ايشان ، به خدا قسم نيستند دوستان من از شما مگر پرهيزكاران
إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ
« 2 » و روايت شده موقعى كه آن حضرت مريض شدند كه به آن مرض برحمت الهى و اصل شدند از منزل خارج گرديدند در حالتى كه عصابهئى بر سر بسته و بدست راست بر دوش أمير المؤمنين و بدست چپ بر دوش فضل بن عباس تكيه فرموده بود متوجّه بقيع گرديد و اكثر صحابه همراه آن حضرت بيرون آمدند ، و فرمود كه نزديك شده رحلت من از ميان شما و حقتعالى مرا أمر كرده است كه استغفار كنم براى مردگان بقيع ، چون ببقيع رسيد فرمود السّلام عليكم يا اهل التربة السّلام عليكم يا أهل الغربة اى اهل قبور گوارا باد شما را آن حالتى كه صبح كردهايد در آن و نجات يافتهايد از فتنههائى كه مردم را در پيش است ، بدرستى كه رو كرده است بسوى مردم فتنههاى بسيار مانند پارههاى شب تاريك ، پس مدتى ايستاد
هامش
( 1 ) . 214 - الشعرا
( 2 ) . 13 - الحجرات