اينكه خود آن قوم حالشان را تغيير دهند و از نيكى ببدى شتابند .
و فرمود حضرت امير عليه السّلام بدرستى كه خداوند بندگان خود را كه به كارهاى ناشايسته مشغولند بكمى ميوهها و بازداشتن بركات و بستن درب خزينهاى نيكوئيها مبتلا مينمايد تا توبه كنند و متنبه شوند و بازگشت نمايند و مرتكب گناه نشوند و پند گيرند و نصيحت پذيرند ، و خداوند استغفار و طلب آمرزش را سبب فراوانى روزى و رسيدن برحمت و مهربانى قرار داده چنان كه فرموده است :
اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كانَ غَفَّاراً يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْراراً وَ يُمْدِدْكُمْ بِأَمْوالٍ وَ بَنِينَ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ جَنَّاتٍ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ أَنْهاراً
« 1 » از خداى خود آمرزش بطلبيد كه او آمرزندهء گناهانست ، باران را بر شما ميفرستد و شما را بمال بسيار و پسران كمك فرمايد و باغهاى خرّم و نهرهاى جارى بشما عطا نمايد .
پس خداوند رحمت كند مردى را كه توبه كند و بازگشت نمايد و هواى نفس را پامال كند و كردار نيك را شعار خود سازد و لغزشهاى خود را جبران نمايد ، بدرستى كه آرزوهاى آدمى مكركننده است و أجل او پوشيده است و شيطان موكل اوست كه بوسيله آرزوها توبهء او را تأخير اندازد و جلوه ميدهد بر او معصيت را تا اينكه مرتكب شود و به اين وسيله بآمال خود برسد و غافلش مىكند از اينكه نخواهد رسيد ، چه حسرت آورنده است غفلت غافلى كه عمر خود را تباه نموده و كشانيده است او را روزگار بشقاوت و بدبختى . پس از خدا درخواست ميكنم كه قرار ندهد ما و شما را از آن كسانى كه نعمت الهى را بى جا صرف ميكنند و كوتاهى
هامش
( 1 ) . 9 - النوح