دنيا كوچ نموده بسراى هميشگى خواهد رفت ) و روشندل چشمش را درست باز كرده ( فنا و نابودى آن را ) مىبيند و ميداند كه در پى دنيا سراى ديگريست ، پس بينا با نظر افكندن از دنيا دورى ميجويد و به آن دل نمىبندد ، و كور توجهش به آن است . و بينا ( كه ميداند دنيا جاى ماندن نيست ) از آن براى سفر آخرت توشه بر ميدارد . و كور ( چون دنيا را جاى هميشگى تصور مىكند ) براى دنيا توشه تهيه مينمايد .
و فرمود آن حضرت زهد و دل نبستن به دنيا كم كردن آرزوها است و شكر بر نعمتهاى خداوند و اجتناب و دورى از حرامها است ، پس اگر به اين سه چيز دست نيافتيد و نتوانستيد هر سه را انجام دهيد دو تاى از آنها را ترك ننمائيد ( اول ) حرام بر شكيبائى شما غلبه پيدا نكند ( كه مرتكب حرام شويد ) ( دوم ) سپاسگزارى از نعمتهاى خداوند را فراموش نكنيد ، زيرا اگر مخالفت نموديد خداوند بوسيلهء پيغمبران و كتابهاى آسمانى كه آشكار و هويدا در دسترس همهء شما است جاى عذر براى شما باقى نگذاشته ( كه عذر بياوريد ما نميدانستيم و كسى بما نگفت ) .
و فرمود آن حضرت اى گروه مردم همانا دنيا سراى گذر است و آخرت قرارگاه هميشگى ، پس از گذرگاه براى قرارگاهتان توشه برگيريد و خارج نمائيد دلهاى خود را از دنيا پيش از آنكه بدنهاى شما را از آن بيرون برند زيرا براى آخرت آفريده شدهايد و در دنيا بمعرض آزمايش هستيد ، و هر گاه مردى بميرد فرشتگان گويند چه پيش فرستاده ؟ و دنيا پرستان از مردم گويند : از ثروت چه باقى گذاشته ؟ پس قسمتى از اموال خود را پيش فرستيد و انفاق كنيد كه نفع بريد ، جز اين
إرشاد القلوب (فارسى) — صفحة 46
مساهمون: الحسن بن محمد الديلمي
ص٤٦