و فرمود رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم نيست صدقه و احسانى كه مؤمن بدهد و نزد خداوند نيكو و محبوب باشد مانند موعظه و پند و اندرز كه ياد دهد آن را بمردمان گمراه و پراكنده و على التحقيق نفع بخشنده است خداوند آنها را بوسيلهء موعظه ، و ياد دادن پند و گفتن نصيحت بهتر است از عبادت يك سال .
پس بنا بر اين گوش فرا دار براى شنيدن موعظهاى عاقل هوشيار و روى مگردان از ذكر خداوند و غلبه پيدا كن بر هواى نفست و مجاهده با نفس خويشتن كن و فارغ بدار قلب خود را از فكر دنيا ، جز اين نيست كه قرار داده شد از براى تو گوش تا جاى دهى در آن حكمت را ، و چشم داده شدى تا آنكه عبرت بگيرى از آنچه كه بينى از خلقت آسمانها و زمينها و آنچه كه ما بين آنها است از مخلوقات ، و زبان داده شدى براى آنكه شكرگزارى كنى نعمتهاى حق را و ذكر گوئى و حمد نمائى و قرآن بخوانى ، و قلبت دادند براى آنكه فكر نمائى با آن ( در مصنوعات الهى و توجه نمائى بامور دينى و آخرتى خود ) .
پس قرار بده شغل خود را در أمر آخرت و چيزهائى كه در آنجا به تو نفع بخشد و همت عالى را در كار آخرت داشته باش براى آنكه سهم تو از دنيا بدون فكر به تو ميرسد و حركتى لازم ندارد .
چنان كه فرموده حضرت امير المؤمنين عليه السّلام : پيشى ميگيرند جماعتى بسوى جنات عدن و حال آنكه بيشتر از ديگران نماز خواندهاند و روزه گرفتهاند هنگامى كه بدرب آن رسيدند آنها را ميرانند و مانع ورود آنها ميشوند ، پس گويندهء گويد آيا نبودند در دنيا نماز گذار و روزهگيرنده و حج و عمرهكننده ؟ در آن هنگام از جانب پروردگار ندا
إرشاد القلوب (فارسى) — صفحة 31
مساهمون: الحسن بن محمد الديلمي
ص٣١