باب اول در ثواب موعظه و نصيحت نمودن است
فرمود پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم : هديه نداده است مسلمانى برادر مسلمانش را هديهاى كه بهتر و بالاتر باشد از كلمه موعظه و حكمتى كه زياد كند در شنونده هدايت را يا باز دارد او را از معصيت و هلاكت .
و باز فرموده است : نيكو بخششى است و نيكو هديهايست موعظه و پند و اندرز ، چنان كه خداوند سبحان وحى فرموده به حضرت موسى كه اى موسى ياد بگير خير و موعظه را و ياد بده كسى را كه نميداند بدرستى كه من روشنكننده هستم قبر ياد دهنده و يادگيرنده را تا اينكه وحشت نكنند در قبرشان .
و روايت شده كه گفته شد در حضور پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم از حال دو نفر مرد كه يكى از آنها بعد از اداء نماز واجب مينشست و ياد ميداد بمردم احكام دين را و ديگرى روزها روزه ميگرفت و شبها بعبادت مشغول بود ، رسول خدا فرمودند : فضيلت ياد دهنده مانند فضيلت منست بر ساير مردم ، آيا نمىبينيد كه مدح فرموده خداى تعالى اسماعيل صادق الوعد را و فرموده :
إِنَّهُ كانَ صادِقَ الْوَعْدِ وَ كانَ رَسُولًا نَبِيًّا وَ كانَ يَأْمُرُ أَهْلَهُ بِالصَّلاةِ وَ الزَّكاةِ وَ كانَ عِنْدَ رَبِّهِ مَرْضِيًّا
« 1 » بدرستى كه او بسيار در وعده صادق ( و در عهد استوار ) و پيغمبرى بزرگوار بود و هميشه اهل بيت خود را باداء نماز و زكات امر ميكرد و او در نزد خدا بندهء پسنديدهاى بود .
هامش
( 1 ) . 55 - مريم