بگويم ، عرض كردم آرى ، فرمود : سختتر از آن آن كسى است كه عيبجوئى مؤمن نمايد در گفتار و كردارش ، پس از آن به من فرمود پيش بيا ، چون پيش رفتم فرمود : ايمان بخداى يكتا و برسول او و بولايت ما اهل بيت نياورده كسى كه بيايد مؤمنى بنزد او براى حاجتى پس گشادهروئى نكند و اگر ميتواند حاجت او را بر آورد بر نياورد و اگر قرض بخواهد به او ندهد ، و اگر ميدانستند مردم كه مؤمن چه مقامى نزد خدا دارد هر آينه براى تعظيمش گردن خم مينمودند ، بدرستى كه خداوند اسم مؤمن را از اسم خود المؤمن مشتق فرموده به جهت شرافت و تكريم او ، همانا مؤمن در قيامت شفاعت مىكند و امان از عذاب ميدهد بگناهكاران پس خداوند شفاعت او را مىپذيرد و امان او را قبول مىكند .
و مرويست كه خداى تعالى فرموده هر كه اذيت كند مؤمنى را يا او را بترساند پس كمر محاربه با من بسته است و با من جنگ نموده .
منقول است كه حضرت عيسى ( ع ) فرمود بحواريّين : اى گروه حواريين خود را دوست خدا كنيد بدشمن داشتن اهل معاصى را و نزديك نمائيد خود را به خداوند بدورى نمودن از آنها ، و اگر خواستيد با مردم همنشينى كنيد با كسانى بنشينيد كه شما را باعمال خير واميدارند ، و ديدن آنها خدا را به ياد شما مىآورد ، و راغب مينمايد شما را بآخرت .
و فرمود حضرت امير المؤمنين عليه السلام بابى ذر ( ره ) اى ابا ذر ملزم كن قلب خود را بفكر نمودن ( در آثار صنع الهى و امور آخرت ) و زبان خود را بذكر گفتن ، و جسد خود را بعبادت كردن ، و چشمان خود را بگريه كردن از خوف الهى ، و بيشتر اوقات در مسجد باش بدرستى كه اهل مسجد ( روندگان در آن ) اهل اللَّه هستند ، و بندگان خاص خدا كسانى هستند
إرشاد القلوب (فارسى) — صفحة 176
مساهمون: الحسن بن محمد الديلمي
ص١٧٦