خداى سبحان فرمايد اى ملائكهها شاهد باشيد كه آنان را عفو كردم و بخشيدم و ايمن نمودم آنها را از آتش خود ، و واجب كردم بر آنها بهشت را ، پس گويند خدايا تو ميدانى كه ميان آنها جمعى هستند كه ذكر تو را نميگويند و به ياد تو نيستند ، فرمايد : بواسطهء مجالست آنها با ذاكرين عفو مينمايم ايشان را زيرا شقى نميگردد كسى كه با ذاكرين بنشيند .
و روايت شده از يكى از صلحا كه گفت شبى خوابيده بودم ناگاه شنيدم از هاتفى كه مىگفت آيا ميخوابند بندگان و حال آنكه خداى تعالى تقسيم مىفرمايد بين بندگان و دوستان خود بهشت رضوان را پس هر كه بخواهد آن را شب طولانى را بخواب كوتاه نمىكند .
نقل است از كعب الاحبار كه گفت : نوشته است در تورية : اى موسى هر كه مرا دوست ميدارد فراموش نمىكند مرا ، و هر كه اميدوار است برحمت و نعمت من الحاح در سؤال مينمايد : اى موسى ( نه آنكه گوئى من غافلم از بندگان خود تا اينكه سؤال نمايند تا به آنها عطا كنم ) هيچ گاه از بندگان خود غافل نيستم و از احوال آنها بىاطلاع نيستم ، و ليكن دوست ميدارم اينكه بشنوند ملائكه ضجهء بندگانم را و الحاح آنها را در دعا ، و به بينند چگونه آدميان به من تقرب مىجويند و من آنها را حفظ مىكنم ، اى موسى بگو ببنى اسرائيل كه پيرو هواى نفس نشوند كه نعمت از آنها سلب گردد ، و غافل از ياد من نشوند كه نعمت از ايشان بازداشته شود و ذليل و خوار گردند ، و الحاح در دعا نمايند تا اينكه مستجاب كنم و گوارا نمايم بر آنها زيادى نعمت را بعافيت .
و روايت شده در تفسير آيه :
اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقاتِهِ
« 1 » بترسيد از
هامش
( 1 ) . 97 - آل عمران