منظور اين است كه نبايد همهء مؤمنان همراه پيامبر ( ص ) به جنگ روند و مدينه و زنان و كودكان را تنها گذارند بلكه بايد از هر قبيله جماعتى بروند تا رفتار پيامبر را با مشركان ببينند و مطالب را از آن حضرت بشنوند و براى قوم خود بيان كنند .
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قاتِلُوا الَّذِينَ يَلُونَكُمْ من الْكُفّارِ وَ لْيَجِدُوا فِيكُمْ غِلْظَةً وَ اعْلَمُوا أَنَّ الله مَعَ الْمُتَّقِينَ ، وَ إِذا ما أُنْزِلَتْ سُورَةٌ فَمِنْهُمْ من يَقُولُ أَيُّكُمْ زادَتْهُ هذِهِ إِيماناً فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا فَزادَتْهُمْ إِيماناً وَ هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ ، وَ أَمَّا الَّذِينَ في قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَتْهُمْ رِجْساً إِلَى رِجْسِهِمْ 9 : 123 - 125 وَ إِذا ما أُنْزِلَتْ سُورَةٌ نَظَرَ بَعْضُهُمْ إِلى بَعْضٍ هَلْ يَراكُمْ من أَحَدٍ ثُمَّ انْصَرَفُوا صَرَفَ الله قُلُوبَهُمْ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَفْقَهُونَ ، لَقَدْ جاءَكُمْ رَسُولٌ من أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ ، فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِيَ الله لا إِلهَ إِلّا هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ 9 : 127 - 129 - اى مؤمنان با آنها از كافران كه نزديك شمايند جنگ كنيد و بيابند از شما شدتى و بدانيد كه خداوند متعال هميشه با پرهيزگاران است ، هر گاه سورهيى نازل مىشود برخى از منافقان به ديگران مىگويند ، اين سوره بر ايمان كداميك از شما افزود ؟ اما آنها كه مؤمنانند افزودشان يقين و آنها شادى مىكنند اما آنها كه در دلشان مرض است بر پليدى ايشان پليدى افزود و مردند در حالى كه كافر بودند ، آيا نمىبينند كه در هر سال يك يا دو مرتبه امتحان مىشوند باز هم نه توبه مىكنند و نه متذكر مىشوند ، و چون فرستاده مىشود سورهيى از قرآن برخى از آنها به برخى ديگر مىنگرند و با اشاره مىگويند آيا شما را كسى از مؤمنان ديده است ؟ آنگاه بر مىگردند خدا دلهايشان را برگردانيد به ضلالت كه مردمى بسيار نادانند ، همانا رسولى از جنس شما براى شما آمد ، كه مشقت و تعب شما بر او سخت است و بر آسايش شما حريص است و بر مؤمنان رئوف و مهربان است ، اى رسول هر گاه مردم از تو رو گردانيدند بگو خدا مرا كفايت است كه جز او خدايى نيست من بر او توكل كردهام و او آفريدگار عرش عظيم است . [ 1 ] آيهء ( و چون سورهيى نازل شود برخى به برخى ديگر نگاه مىكنند . . . ) درباره عبد الله بن نبتل نازل شده است كه با دوستان منافق خود در محضر پيامبر مىنشست .
حجّ ابو بكر در سال نهم
واقدى گويد : معمر ، محمد بن عبد الله ، ابن ابى حبيبه ، ابن ابى سبره ، اسامة بن زيد ، حارثة بن ابى عمران ، عبد الحميد بن جعفر و كسان ديگرى غير از ايشان هر يك قسمتى از اين موضوع
هامش
[ 1 ] سورهء 9 ، آيات 123 تا 129 .