سريّهء عبد الله بن انيس براى كشتن سفيان بن خالد بن نبيح
عبد الله بن انيس گويد : روز دوشنبه پنجم محرم كه پنجاه و چهارمين ماه هجرت بود ، از مدينه بيرون آمدم و دوازده شب در مدينه نبودم ، و روز شنبه ، هفت روز باقى مانده از محرم بازگشتم . [ 1 ] واقدى گويد : اسماعيل بن عبد الله بن جبير ، از موسى بن جبير برايم نقل كرد كه گفت : به پيامبر ( ص ) خبر رسيده بود كه سفيان بن خالد بن نبيح هذلى لحيانى ، در عرنه [ 2 ] فرود آمده است و مردم اطراف از خويشاوندان او و غير آنها براى جنگ با پيامبر ( ص ) گرد او جمع شدهاند ، و گروه زيادى هم از مردمان مختلف با او هماهنگى كردهاند . پيامبر ( ص ) ، عبد الله بن انيس را احضار و او را به تنهايى براى كشتن سفيان اعزام فرمودند ، و به او گفتند : خودت را از قبيلهء خزاعه معرفى كن .
عبد الله بن انيس گويد : به پيامبر ( ص ) گفتم : من سفيان بن خالد را نمىشناسم ، نشانههاى او را برايم توصيف كنيد . فرمود : نشانى آن اين است كه همين كه او را ببينى از او خواهى ترسيد ، و به ياد شيطان خواهى افتاد ، و دلت مىخواهد كه از او كناره بگيرى . گويد : من از هيچ كس نمىترسيدم ، و گفتم : اى رسول خدا ( ص ) ، من هرگز از چيزى نگريختهام . فرمود :
صحيح است ، ولى اين نشانه ميان تو و او خواهد بود كه چون او را ببينى لرزه بر اندامت خواهد افتاد .
من از رسول خدا ( ص ) تقاضا كردم كه اجازه فرماييد هر چه لازم شد بگويم . فرمودند :
آنچه لازم باشد و هر چه دلت مىخواهد بگوى . گويد : غير از شمشيرم هيچ چيز ديگرى از سلاح برنداشتم و خود را به قبيلهء خزاعه منسوب كرده و به راه افتادم تا به قديد رسيدم . در آنجا گروه زيادى از قبيلهء خزاعه را ديدم . آنها اصرار كردند كه به من مركوب و راهنمايى بدهند ، ولى من نپذيرفتم و بيرون آمدم تا به قبيلهء سرف رسيدم ، و سپس راه را كج كرده تا از عرنه سر - در آوردم ، و به هر كس كه مىرسيدم مىگفتم مىخواهم پيش سفيان بن خالد بروم و همراه او باشم . همين كه به عرنه رسيدم او را ديدم كه پياده راه مىرفت ، و پشت سرش جمعيت و كسانى
هامش
[ 1 ] اين عبارت ظاهرا مخدوش است ، ماه محرم نمىتواند پنجاه و چهارمين ماه هجرى باشد ، بلكه پنجاه و هشتمين يا چهل و ششمين ماه است . وانگهى ، دوازده روز و پنج روز ، هفده روز مىشود ، و هفت روز صحيح نيست ، شايد هفدهم محرم درست باشد . - م .
[ 2 ] عرنه ، نام منطقهاى نزديك عرفات است . ( شرح زرقانى بر مواهب اللدنيه ، ج 2 ، ص 76 ) .