بگيريم . وانگهى من اطمينان ندارم كه شبانگاه آنها نيايند و در پناه نخلستان پنهان نشوند ، مىخواهم بگويم كه از اين سرزمين مرطوب و خيس به جاى ديگرى بكوچيد ، ريگستان را ميان خود و ايشان قرار دهيم تا تيرهاى ايشان هم به ما نرسد . پيامبر ( ص ) فرمودند : همين امروز با آنها جنگ خواهيم كرد . در عين حال محمد بن مسلمه را احضار فرمودند ، و گفتند : جايى دور تر از حصارهاى ايشان و خالى از رطوبت در نظر بگير كه از دستبردها و شبيخون آنها هم محفوظ باشيم .
محمد بن مسلمه حركت كرد و اطراف را گشت تا به منطقهء رجيع [ 1 ] رسيد ، و هنگام شب به حضور پيامبر ( ص ) برگشت و گفت : منزل خوبى پيدا كردم . پيامبر ( ص ) فرمود : در پناه بركت و لطف خدا .
آن روز را تا شب ، رسول خدا ( ص ) با اهل نطاة جنگ كردند و جنگ را از پايين نطاة شروع كردند . در آن روز يهوديان سخت فراهم بودند . حباب بن منذر گفت : اگر مصلحت بدانيد بكوچيم . پيامبر ( ص ) فرمودند : چون شب كنيم به خواست خداوند خواهيم كوچيد . تيرهاى يهوديان گاه به لشكرگاه مسلمانان مىرسيد و از آن هم تجاوز مىكرد ، و مسلمانان همه را بر مىداشتند و به سوى خود آنها پرتاب مىكردند . چون شب شد رسول خدا ( ص ) به ناحيهء رجيع كوچيد و به مسلمانان هم فرمان دادند كه كوچ كنند . صبحگاهان پيامبر ( ص ) با پرچمهاى مسلمين حركت مىفرمود ، و شعار مسلمانان اين بود يا منصور امت ( اى يارى شده بميران ) .
حباب بن منذر به پيامبر ( ص ) گفت : اى رسول خدا ، يهوديان درختان خرما را از فرزندان نورس خود بيشتر دوست دارند ، نخلهاى ايشان را قطع كن . پيامبر ( ص ) دستور فرمود ، و مسلمانان با شتاب به اين كار مشغول شدند . ابو بكر به حضور پيامبر ( ص ) آمد و گفت : اى رسول خدا ، مگر چنين نيست كه خداوند خيبر را به شما وعده فرموده است ؟ و مسلم است كه خداوند وعدهء خود را بر مىآورد ، بنابر اين درختان خرما را قطع نكنيد . پيامبر ( ص ) دستور فرمود ندا دادند كه از بريدن نخل خوددارى كنند .
محمد بن يحيى ، از قول پدرش ، و او از قول جدش برايم نقل كرد كه گفته است : در منطقهء نطاة خيبر ، نخل بريده شدهاى ديدم كه از درختان قطع شده به وسيلهء مسلمانان بود .
اسامة بن زيد ليثى ، از قول جعفر بن محمود بن محمد بن مسلمه برايم نقل كرد كه گفت :
مسلمانان در منطقهء نطاة چهارصد خرما بن را بريدند ، و در هيچ جاى ديگر از خيبر خرما بنى
هامش
[ 1 ] رجيع ، صحرايى در نزديكى خيبر است . ( وفاء الوفا ، ج 2 ، ص 315 ) .