خيمهاى از پوست دباغى شده زده شد ، از همسران رسول خدا ، عايشه و ام سلمه همراه او بودند . دشمن هم همانجا فرود آمده و آماده جنگ بودند . پيامبر ( ص ) اصحاب خود را به صف درآورد ، پرچم مهاجران را به ابو بكر و پرچم انصار را به سعد بن عباده داد و گفتهاند كه پرچم مهاجران را به عمار ياسر لطف فرمود . آنگاه ، دستور فرمود تا عمر بن خطاب رو به دشمن جار بزند : بگوييد لا إله الّا الله و جان و مال خود را از تعرض مصون داريد . عمر چنان كرد ولى ايشان امتناع كردند . نخست مردى از دشمن تيرى انداخت ، مسلمانان يك ساعت تير اندازى كردند و سپس ، به فرمان پيامبر ( ص ) حملهء همه جانبه خود را شروع كردند . هيچ كس از دشمن نتوانست بگريزد ، ده نفر از ايشان كشته و ديگران اسير شدند . پيامبر ( ص ) مردان و زنان و بچهها را به اسارت و چهارپايان آنها را به غنيمت گرفتند . در اين جنگ از مسلمانان فقط يك نفر كشته شد .
ابو قتاده گويد : در آن روز ، پرچم مشركان را صفوان ذو الشقر حمل مىكرد و او در نظر من چيزى نبود ، پس ، بر او حمله كردم و فتح نصيب شد . شعار ما اين بود : يا منصور ، امت امت ! ابن عمر مىگويد : پيامبر ( ص ) بر بنى المصطلق يورش برد ، آنها گريختند و دامهاى ايشان ، كه كنار آب بودند ، به غنيمت گرفته شد ، جنگجويان ايشان كشته و زنان و فرزندانشان اسير شدند . ولى روايت نخست در نظر ما استوارتر است .
هاشم بن ضبابه ، كه به تعقيب دشمن رفته بود ، هنگام بازگشت ، ميان طوفان شديد شن با مردى از قبيلهء عبادة بن صامت برخورد كرد ، كه نامش اوس بود . اوس پنداشت كه هاشم از مشركان است ، پس ، بر او حمله كرد و كشتش ، ولى بعد فهميدند كه او مسلمان بوده است . پيامبر ( ص ) دستور فرمودند تا خونبهاى هاشم پرداخت شود . و گويند كه او را مردى از قبيلهء بنى عمرو بن عوف كشت ، برادر هاشم ، كه نامش مقيس بود ، به حضور پيامبر ( ص ) آمد و آن حضرت دستور فرمودند كه خون بها به او پرداخت شود و او آن را دريافت كرد . ولى بعد به قاتل برادر خود حمله كرد و او را كشت و در حالى كه از اسلام برگشته بود ، به قريش پناهنده شد و اين ابيات را سرود : [ 1 ] اگر او در سرزمينهاى پست و خشك در حالى كه جامههايش به خون رگهاى گردنش رنگين شد ، كشته شد
هامش
[ 1 ] براى اطلاع بيشتر به سيرهء ابن هشام ، ج 3 ، ص 303 تا 306 مراجعه فرماييد كه در آنجا مشروحتر آمده است . ضمنا توجه داشته باشيد كه نام ديگر جنگ مريسيع ، جنگ بنى المصطلق است و در سيرهء ابن هشام هم با همين نام آمده است . - م .