به جنگ پيامبر ( ص ) بيايند و آن حضرت به همين علت ، اين گروه را به سراغ او فرستادند .
از قول عبد الله بن انيس برايم روايت كردند كه مىگفت : چون به در خانهء ابو رافع رسيديم ، دربارهء اينكه كداميك او را بكشيم مشاجره كرديم . پس ، قرعه كشى كرديم و قرعه به نام من درآمد ، من شب كورم به همين علت به دوستان خود گفتم : جاى دقيق او كجاست ؟ گفتند : سپيدى بدنش را ، كه همچون ماه است ، خواهى ديد . او را ديدم و آهنگ او كردم ، ديگران مواظب همسرش بودند كه فرياد نكشد و شمشيرهاى خود را بر او كشيده بودند ، من وارد شدم و شمشير زدم ولى چون سقف كوتاه بود ، شمشير دامنه نداشت ، پس ، شمشير را بر شكمش ، كه پر از شراب بود ، گذاشتم و بر آن تكيه دادم به طورى كه ، صداى خش خش آن را بر روى فرش شنيدم .
و گفتهاند كه اين واقعه در رمضان سال ششم صورت گرفته است .
غزوهء ذات الرّقاع
اين جنگ از آن جهت به ذات الرقاع معروف است كه در كنار كوهى ، كه داراى قلههاى سرخ و سياه و سپيد است [ 1 ] ، اتفاق افتاد . پيامبر ( ص ) شب شنبه ، دهم محرمى كه چهل و هفتمين ماه هجرت بود ، از مدينه بيرون آمدند و روز يكشنبه ، پنج روز از محرم باقى مانده ، به صرار [ 2 ] برگشتند ، مدت غيبت آن حضرت پانزده روز بود .
ضحاك بن عثمان از قول عبيد الله بن مقسم و هشام بن سعد و ديگران ، با اندكى اختلاف در مطالب ، از جابر بن عبد الله برايم چنين نقل كردند : مردى با مقدارى كالا به مدينه آمد و كالاى خود را در بازار نبط فروخت . از او پرسيدند كه كالايش را از كدام منطقه آورده است ، گفت : من از ناحيهء نجد آمدم و ديدم كه گروهى ، همچون پلنگ و روباه ، مردم را عليه شما جمع كردهاند و شما هم از آنها غافليد و آسوده خاطر . چون اين گفتار او به اطلاع پيامبر ( ص ) رسيد ، همراه چهار صد و به قولى هفتصد يا هشتصد
هامش
[ 1 ] در مورد نام اين جنگ و وجه تسميه آن اقوال ديگر هم نقل شده است . از قبيل آنكه چون پاهاى گروهى از مسلمانان مجروح شده و تكههاى پارچه بر آنها بسته بودند ، به ذات الرقاع معروف شده است . لطفا براى اطلاع از اقوال مختلف به سيرهء ابن هشام ، ج 3 ، ص 214 ، كه نامهاى ديگر و علل تسميه را بيان كرده است ، مراجعه فرماييد : - م .
[ 2 ] صرار : نام يكى از چاههاى قديمى مدينه كه در سه ميلى آن قرار دارد ( معجم ما استعجم ، ص 601 ) .