همراه اسبان سياه و سرخى كه تناور بودند و اسبان سپيد كشيده اندامى كه شانههايشان براق بود .
بوتههاى عرفج را مىبينى كه با سم اسبان در حال تاخت و تاز از ريشه بيرون مىآيند .
چون به شنزارهاى منطقهء عالج فرود آمدند ، به آنها بگو كه راه از اين طريق نيست آبهاى شام را رها كنيد كه براى وصول به آن ستيزه و جنگى خواهد بود كه دهانهايتان را ، چون دهان شتر چرا كنندهء خاراك ، خون - آلود مىكند . به دست مردانى كه به سوى پروردگار خود هجرت مىكنند و ياوران بر حقى كه با فرشتگان تأييد مىشوند .
اگر در اين راه به فرات بن حيان هم برخورد كنيم ، تسليم مرگ و نيستى خواهد شد .
و اگر پس از او قيس بن امرى القيس را ببينيم ، مايهء افزونى سياهرويى او خواهيم شد . [ 1 ] ابو سفيان بن حارث بن عبد المطلب به حسان پاسخ گفته است .
سريّهء ابن عتيك براى كشتن ابو رافع
اين گروه در سحر دوشنبه چهارم ذى حجهاى كه چهل و ششمين ماه هجرت بود ، از مدينه بيرون آمدند و مدت غيبت ايشان ده روز طول كشيد .
از قول عبد الله بن انيس برايم روايت كردند كه مىگفت : از مدينه بيرون آمديم تا به خيبر رسيديم . گويد : عبد الله بن عتيك مادرى شيرى از زنان يهود خيبر داشت . پيامبر ( ص ) ما پنج نفر را كه عبارت بوديم از : عبد الله بن عتيك ، عبد الله بن انيس ، ابو قتاده ، اسود بن خزاعى و مسعود بن سنان ، براى اين كار روانه فرموده بود . گويد به خيبر رسيديم و عبد الله بن عتيك كسى پيش مادر خود فرستاد و جاى خود را به او اطلاع داد ، پس ، او براى ما كيسهاى خرماى كبيس و نان آورد كه خورديم ، آنگاه ، عبد الله به و گفت : مادر جان ، شب شده است ، اگر مىتوانى ما را داخل قلعهء خيبر ببر . گفت : تو چطور مىتوانى وارد خيبر ، كه چهار هزار جنگجو در آن است ، بشوى ، بعلاوه ، قصد دارى چه كسى را بكشى ؟ گفت : ابو رافع را ، گفت نمىتوانى به او دست يا بى . عبد الله گفت : به خدا ، يا او را مىكشم يا خودم كشته خواهم شد . گفت : پس ، شب پيش من بياييد . چون شب فرا رسيد و اهل خيبر به خواب رفتند ، همگى به خانهء او رفتند ، او قبلا
هامش
[ 1 ] با اختلافاتى در سيرهء ابن هشام ، ج 3 ، ص 222 ، و ديوان حسان ، ص 170 نقل شده است . - م .