ابو بكر بن عبد الله برايم روايت كرد كه پيامبر ( ص ) اموال و سلاح ايشان را تصرف كرد ، سلاح ايشان پنجاه زره و پنجاه خود و سيصد و چهل شمشير بود و گفته شده است كه مقدارى از سلاحهاى خود را پنهان كرده و با خود بردند . محمد بن مسلمه عهدهدار تصرف اموال و اسلحه بود . عمر گفت : اى رسول خدا ، آنچه را كه از بنى نضير برايت فراهم آمده است ، به پنج قسمت نمىفرمايى همچنان كه در مورد غنايم بدر عمل فرمودى ؟ پيامبر ( ص ) در پاسخ فرمود : چيزى را كه خداوند اختصاصا به من مرحمت فرموده است به آن صورت تقسيم نمىكنم كه براى هر يك از مسلمانان در آن سهمى باشد كه خداوند متعال چنين فرموده است : ما أَفاءَ الله عَلى رَسُولِهِ من أَهْلِ الْقُرى فَلِلّهِ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبى . . . 59 : 7 [ 1 ] - آنچه غنيمت داد خداى رسول خود از اهل قريهها ، از آن خدا و رسول و خويشان رسول است . . . و هم عمر بن خطاب مىگفت : براى رسول خدا ( ص ) سه مورد غنيمت اختصاصى بود ، غنايم بنى نضير كه معمولا پيامبر ( ص ) خود مصرف مىفرمود ، فدك كه در آمد آن را به مصرف فقراى در راه مانده مىرساند و خيبر كه آن حضرت در آمد آن را به سه بخش تقسيم فرموده بود ، دو بخش آن براى مهاجران بود و يك بخش آن را بين خويشاوندان خود تقسيم مىفرمود و اگر چيزى از آنها زياد مىآمد ، ميان مهاجران فقير قسمت مىكرد .
موسى بن عمر حارثى از ابى عفير برايم روايت كرد كه پيامبر ( ص ) درآمد غنايم بنى نضير را ، كه ويژهء خود آن حضرت بود ، بين خويشان خود تقسيم مىفرمود و به هر كس كه مصلحت مىدانست ، لطف مىفرمود . در ميان نخلستانهاى بنى نضير مقدار زيادى زراعت مىشد كه معمولا پيامبر ( ص ) مصرف ساليانهء جو و خرماى همسران خود و فرزندان عبد المطلب را از آنجا تأمين مىفرمود و اضافهء آن هم صرف خريد اسلحه و اسب براى جنگ مىشد ، چنان كه از آن اسلحه و اسبها ، كه در روزگار پيامبر ( ص ) تهيه شده بود ، در عهد خلافت ابو بكر و عمر هم استفاده مىشد . پيامبر ( ص ) ابو رافع وابستهء خود را بر اموال بنى نضير گماشته بودند و او گاهى ميوههاى نورس و نوبر براى آن حضرت مىآورد . صدقات آن حضرت از همين محل و همچنين از اموالى كه مخيريق به آن حضرت هبه كرده بود ، تأمين مىشد . اموال مخيريق هفت مزرعه بودند به نامهاى : ميثب ، صافيه ، دلال ، حسنى ، برقه ، اعواف و مشربة ام ابراهيم ، كه مادر ابراهيم [ فرزند حضرت رسول ] در اين منطقه سكونت داشت و پيامبر ( ص ) به آنجا مىآمدند .
هامش
[ 1 ] بخشى از آيهء 7 ، سورهء 59 ، حشر .