فضيلتى است كه براى ابو بكر نظير آن نيست ، و از بزرگترين گرفتاريهاى بنى هاشم است كه همهء عرب پيمان بسته و هم سوگند شده بودند كه با آنان هيچ گونه معاملهاى انجام نشود و در امان نباشند مگر اينكه پيامبر ( ص ) را به آنان تسليم كنند تا آن حضرت را بكشند . على ( ع ) پوشيده و با زحمت گندم و خوراك براى آنان مىبرد كه مردم از انجام معامله با بنى هاشم ممنوع بودند ، بدين گونه فضيلت او در پيشى گرفتن به اسلام بر همه پيشىگيرندگان بيشتر است .
( 1 )
فضيلت على عليه السلام بر همه مؤمنان در مراتب پيكار و ميدانهاى جانفشانى در راه خدا
ما پس از بيان فضيلت پيشى گرفتن در اسلام اينك مراتب جهاد را بازگو مىكنيم . مىگوييم فضيلت جهاد در گرد آمدن صفات و وسايل و ابزار شناختهشدهاى است كه از جمله آن نيرومندى و ورزيدگى بدنى و شجاعت دل و آشنايى به آداب و فرهنگ جنگ است از قبيل پرهيز از غافلگير شدن و شناخت هنگام حمله سواره و غيره . و شرف و منزلت جهاد در درست به كار بردن فنون آن است و روياروى شدن با دليران و ضربه زدن به همآوردان و تن خويش را به خطر انداختن و در برابر شمشير و نيزه عرضه داشتن و پذيرا شدن خطر و بيم فقط براى وفاى به عهد با خداوند و انس داشتن و پايبند بودن به بيعت با خداوند و جانفشانى در راه او .
( 2 ) كسانى از اصحاب پيامبر ( ص ) كه شهره به دليرى و شجاعتاند عبارتند از على بن ابى طالب و حمزه بن عبد المطلب و زبير بن عوّام و ابو دجانه انصارى و خالد بن وليد ، و هيچ كس ابو بكر و عمر را در زمرهء نامداران در جنگ و دليرى نام نبرده است كه نيزه زننده باشند و دلير . و چون در احوال و كارهاى على در جنگهايش مىنگريم ، مىبينيم در آنچه گفتيم مشخص و همهء اسباب و ابزار جهاد و دليرى را داراست و هم از لحاظ وسايل و هم در عمل بر همگان مقدم است و بدين سبب فضل و برترى در او فراهم آمده است .
( 3 ) اگر چه حمزه بن عبد المطلب مردى دلير و پيشتاز و حملهكننده به دشمن بوده است ، ولى به شناخت فرهنگ جنگ مشهور نيست و پايدارى و مواظبت از خويشتن را هم تباه مىساخته است . ابو دجانه هم دليرى بود كه فقط با شمشير جنگ مىكرد و نيزه زدن